18 lipca urodzili się: Abel Korzeniowski…

18 lipca urodzili się: Abel Korzeniowski…

opublikowane w Codziennik, Najnowsze Wpisy | 0

Abel Korzeniowski, właściwie Adam Korzeniowski (ur. 18 lipca 1972 w Krakowie), polski muzyk, kompozytor filmowy i teatralny.

Stefan Kamasa (ur. 18 lipca 1930 w Bielsku Podlaskim) – jeden z najwybitniejszych polskich altowiolistów, kameralista i pedagog.

Tadeusz Łomnicki (ur. 18 lipca 1927 w Podhajcach, zm. 22 lutego 1992 w Poznaniu) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny, pedagog oraz założyciel i pierwszy dyrektor warszawskiego Teatru na Woli.


1

 

 

Abel Korzeniowski     (przejdź do: Stefan Kamasa – Tadeusz Łomnicki)

korzeniowski2

Absolwent Akademii Muzycznej w Krakowie w klasie wiolonczeli oraz studiów kompozytorskich pod kierunkiem Krzysztofa Pendereckiego. W latach 1999–2001 był tam asystentem na Wydziale Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki.

Uznanie zdobył jako autor oprawy muzycznej do spektakli teatralnych (Nagroda Ludwika w 2002 roku) oraz filmów (m. in. Duże zwierzę i Pogoda na jutro Jerzego Stuhra. Jest też kompozytorem muzyki do filmu Anioł w Krakowie (2002).

2004: Skomponował muzykę do projekcji niemego filmu Metropolis podczas festiwalu filmowego „Era Nowe Horyzonty”

Złote Globy 2010: nominacja za muzykę do filmu Samotny mężczyzna.

Złote Globy 2012: nominacja za muzykę do filmu W.E..

 

Filmografia

  • Czy pan to tak naprawdę, czy udaje? (1997) – film dokumentalny
  • Wybór (1999) – teatr telewizji
  • Duże zwierzę (2000)
  • Rozwój (2001) – film dokumentalny
  • Prawdziwe psy (2001) – telenowela dokumentalna
  • Ożenek (2001) – teatr telewizji
  • Człowiek, którego nie ma (2002) – film dokumentalny
  • Anioł w Krakowie (2002)
  • Pogoda na jutro (2003)
  • Prawdziwe psy. Krzysiek i Sławek (2003) – film dokumentalny
  • Metropolis (2004) (nagranie specjalne z 2004 roku do wersji odrestaurowanej w 2002 roku, film z 1927 roku)
  • Kurc (2006)
  • The Half Life of Timofey Berezin (2006)
  • Terra (2007)
  • What We Take from Each Other (2008)
  • Confessions of a Go-Go Girl (2008)
  • Tickling Leo (2009)
  • Samotny mężczyzna (2009)
  • Gwiazda Kopernika (2009)
  • W.E. (2011)
  • Escape from Tomorrow (2013)
  • Romeo i Julia (2013)
  • Penny Dreadful (2014)
  • Ziarno prawdy (film) (2015)

2

 

 

Stefan Kamasa     (przejdź do: Abel Korzeniowski – Tadeusz Łomnicki)

kamasa-01

W latach 1948-53 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu w klasie prof. Jana Rakowskiego, następnie w Warszawie u prof. Tadeusza Wrońskiego w latach 1953-56 oraz w Paryżu u prof. Pierre’a Pasquiera w latach 1957-58.

Współpracował z wybitnymi dyrygentami takimi jak Moshe Atzmon, sir Charles Groves, Eliahu Inbal, Hiroyuki Iwaki, Jan Krenz, Jerzy Maksymiuk, Manuel Rosenthal, Witold Rowicki, Stanisław Skrowaczewski, Antoni Wit. Występował na wielu festiwalach, m.in. w Alicane, Bergen, Berlinie, Luzernie, Monachium, Moskwie, Pradze, Salzburgu, Warszawie, Waszyngtonie, Wersalu, Zurichu. Występował w najsłynniejszych salach koncertowych świata, grając m.in. z takimi orkiestrami jak Dresden Philharmonic, Mozarteum w Salzburgu, Orchestre National de France, londyńska Royal Philharmonic Orchestra, berlińska Staatskapelle. Dokonał licznych nagrań płytowych, wielokrotnie nagradzanych (m.in. nagroda Diapason d’Or za Concerto lugubre Bairda, 1989).

Ważne miejsce w jego działalności zajmuje kameralistyka – był członkiem Kwartetu PR i TV, zwanego Kwartetem Mistrzów (wraz z Konstantym Andrzejem Kulką, Romanem Jabłońskim i Jerzym Marchwińskim) i razem z Konstantym Andrzejem Kulką, Krzysztofem Bąkowskim, Rafałem Kwiatkowskim i Pawłem Kamasą tworzy Kwintet Warszawski.

Jest profesorem zwyczajnym (emerytowanym) Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina, gościnnym profesorem w Konserwatorium im. W. Lutosławskiego w Krakowie oraz w ZPSM nr 1 w Warszawie. Wykładał ponadto w wielu kursach muzycznych m.in. w Bordeaux, Düsseldorfie, Karlsruhe, Łańcucie, Louisiana University w USA, St. Petersburgu, Sztokholmie, Tuluzie, Żaganiu.

Rozległy repertuar Stefana Kamasy obejmuje większość zasługujących na uwagę dzieł na altówkę, a jego gra była inspiracją do napisania koncertów altówkowych Grażyny Bacewicz, Tadeusza Bairda, Romana Palestera, Krzysztofa Pendereckiego.

W 1975 roku otrzymał nagrodę ministra Kultury i Sztuki I stopnia, zaś w 1977 roku – nagrodę Związku Kompozytorów Polskich. Odznaczony również Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”.


3

 

 

Tadeusz Łomnicki     (przejdź do: Abel Korzeniowski – Stefan Kamasa)

lomnicki

Ogromny dorobek artystyczny Łomnickiego obejmuje 82 role sceniczne, 51 ról filmowych, 26 ról w spektaklach teatru TV, 12 reżyserii teatralnych. Dwie spośród jego sztuk – „Noe i jego menażeria” i „Kąkol i pszenica” doczekały się realizacji.

Po ukończeniu Gimnazjum Handlowego w Dębicy (1942), przybył do Krakowa, gdzie łączył pracę zarobkową (robotnik kolejowy, praca w banku) z nauką gry na skrzypcach. W czasie II wojny światowej Łomnicki należał do Szarych Szeregów, później był żołnierzem AK Armii Krajowej. Po wkroczeniu w 1945 roku Armii Czerwonej do Krakowa wstąpił do Milicji Obywatelskiej, którą opuścił niespełna rok później, aby urzeczywistnić swoje artystyczne marzenia. W sezonie 1946/47 występował w Teatrze Miejskim w Katowicach. Po powrocie do Krakowa, w latach 1947-1949 występował w Miejskich Teatrach Dramatycznych: Słowackiego i Starym, gdzie zadebiutował jako dramaturg (sztuka Noe i jego menażeria). Od 1949 grał w Warszawie, zaangażowany do Teatru Współczesnego. Od roku 1952 był w zespole Teatru Narodowego. W 1957 ponownie przeszedł do zespołu Teatru Współczesnego i pozostał tam aż do 1974. Jako reżyser zadebiutował w 1965 na Małej Scenie Teatru Współczesnego. W 1969 został prorektorem, a w następnym roku rektorem warszawskiej PWST i był nim w latach 1970-1981. W 1976 założył i objął dyrekcję oraz kierownictwo artystyczne Teatru Na Woli. Zagrał tu m.in. Goyę w Gdy rozum śpi Vallejo w reżyserii Andrzeja Wajdy, Bukara w Przedstawieniu „Hamleta” we wsi Głucha Dolna, Fantazego wFantazym Słowackiego i Salieriego w Amadeuszu Shaffera. W 1981 zrezygnował z dyrekcji Teatru Na Woli, zakończył też swoją drugą kadencję jako rektor PWST.

Choroba serca i operacja w Londynie spowodowały blisko 2-letnią przerwę w jego życiu zawodowym. Kiedy ciężko zachorował, operację serca wLondynie zorganizował i zapłacił za nią Roman Polański, u którego później przez kilka miesięcy mieszkał w Paryżu.

W roku 1984 przeszedł do zespołu aktorskiego Teatru Studio. Od roku 1988, niezwiązany już etatem z żadną sceną, występował nadal gościnnie w Teatrze Dramatycznym, Powszechnym i Współczesnym. Pisał także wiersze, nowele, eseje i wspomnienia („Spotkania teatralne”, 1984).

Tadeusz Łomnicki zagrał również wiele ról filmowych – w takich produkcjach jak Pokolenie, Niewinni czarodzieje Człowiek z marmuru Andrzeja Wajdy,Eroica Andrzeja Munka, Kontrakt Krzysztofa Zanussiego Przypadek i Dekalog VIII Krzysztofa Kieślowskiego oraz Pan Wołodyjowski i Potop Jerzego Hoffmana, gdzie zagrał postać pułkownika Michała Wołodyjowskiego.

W ostatnich miesiącach życia pochłaniała go praca nad szekspirowskim Królem Learem w Teatrze Nowym w Poznaniu. Zmarł na atak serca, w czasie jednej z prób do tej sztuki. Ostatnie jego słowa były słowami Leara: „Więc jakieś życie świta przede mną. Dalej, łapmy je, pędźmy za nim, biegiem, biegiem!”. Po jego śmierci Jan Kott napisał: odszedł jeden z największych aktorów w jego pokoleniu. W Polsce i na świecie.

Aktor był pięciokrotnie żonaty.

 

Filmografia

  • 1946: Dwie godziny – Kuba
  • 1948: Stalowe serca – górnik Wiktor Tuszyński
  • 1950: Dwie brygady – aktor Pietrzak grający Jarkę, syna Karhana
  • 1951: Załoga – Józef Wietecha, uczeń Państwowej Szkoły Morskiej
  • 1953: Żołnierz zwycięstwa – żołnierz pochodzący z Mogiły
  • 1953: Piątka z ulicy Barskiej – Lutek Kozłowski
  • 1954: Pokolenie – Stach
  • 1956: Trzy kobiety – gość informujący o losach pułkownika Obertyna
  • 1957: Eroica – porucznik Zawistowski
  • 1958: Zamach – Marek
  • 1958: Ósmy dzień tygodnia – Grzegorz Walicki, brat Agnieszki
  • 1958: Baza ludzi umarłych – „Partyzant”
  • 1959: Kamienne niebo – Maniuś
  • 1960: Niewinni czarodzieje – Bazyli
  • 1961: Czas przeszły – Antoni, członek oddziału
  • 1962: Zerwany most – inżynier
  • 1963: Wiano – nauczyciel Edek, chłopak Ulki
  • 1963: Mansarda – Hilary
  • 1964: Życie raz jeszcze – Jakuszyn
  • 1964: Pierwszy dzień wolności – porucznik Jan
  • 1965: Potem nastąpi cisza – major Świętowiec
  • 1965: Głos ma prokurator – oskarżony Wojciech Trepa
  • 1966: Kontrybucja – kasjer w banku
  • 1966: Lekarz stwierdza… – dr Manfred Mauerer
  • 1966: Bariera – lekarz w przychodni zakładowej
  • 1967: Zabijaka – Łuczkow
  • 1967: Stajnia na Salvatorze – Jan Gajewski „Zyga”
  • 1967: Ręce do góry – Opel Rekord
  • 1969: Przygody pana Michała – Michał Wołodyjowski
  • 1969: Pan Wołodyjowski – Michał Wołodyjowski
  • 1970: Pan Dodek – woźny w urzędzie
  • 1971: Gwiazda Wytrwałości – Joachim Lelewel
  • 1972: Poślizg – nerwowy klient warsztatu samochodowego
  • 1973: Nagrody i odznaczenia – sekretarz partii
  • 1973: Listy naszych czytelników – bohater
  • 1974: Potop – Michał Wołodyjowski
  • 1976: Człowiek z marmuru – reżyser Jerzy Burski
  • 1977: Tańczący jastrząb – dyrektor
  • 1977: Żołnierze wolności – Bolesław Kowalski, dowódca AL okręgu Warszawa-Miasto w Powstaniu Warszawskim
  • 1977: Granica – starosta Czechliński
  • 1977: Akcja pod Arsenałem – lekarz
  • 1978: …Gdziekolwiek jesteś panie prezydencie… – Stefan Starzyński
  • 1979: Klucznik – hrabia
  • 1980: Wizja lokalna 1901 – burmistrz Mossenbach
  • 1980: Kontrakt – Adam Ostoja-Okędzki
  • 1981: Przypadek – komunista Werner
  • 1981: Limuzyna Daimler-Benz – profesor Stefan Hahn
  • 1982: Dom – adwokat-oświęcimiak, obrońca Kazanowicza (odc. 9)
  • 1984: Miłość z listy przebojów – profesor, członek „teatrzyku”
  • 1984: Dom wariatów – ojciec
  • 1985: Kronika wypadków miłosnych – pastor Baum, ojciec Grety i Engela
  • 1988: Biesy – kapitan
  • 1988: Dekalog VIII – krawiec
  • 1989: Modrzejewska – Fiodor F. Berg
  • 1989: Lawa – ksiądz; mężczyzna w Salonie Warszawskim
  • 1990: Seszele – śpiewak występujący w roli Scarpii
  • 1990: Pensjonat „Słoneczny blask” – Gustaw Leski
  • 1990: Napoleon – Michaił Kutuzow (odc. 5)
  • 1991: All of me – dyrektor teatru
  • 1991: Ferdydurke – wuj

Dubbing

  • 1963: Pasażerka – narrator
  • 1965: Lenin w Polsce – Włodzimierz Lenin
  • 1967: Morderca zostawia ślad – Rodecki
  • 1969: Pan Wołodyjowski – Halim, sługa Azji