Abc…  15 kwietnia urodzili się…

Abc… 15 kwietnia urodzili się…

opublikowane w Codziennik, Najnowsze Wpisy | 0

15 kwietnia urodzili się:
1920:Arnold Słucki, polski poeta, publicysta, tłumacz (zm. 1972)
1922:1926 – Igor Przegrodzki, polski aktor (zm. 2009)
1929:Eligiusz Lasota, polski dziennikarz (zm. 2001)
1934:Andrzej Kopiczyński, polski aktor
1938:Claudia Cardinale, włoska aktorka
1947 – Jacek Lech, polski piosenkarz (zm. 2007)
1949:Ałła Pugaczowa, rosyjska piosenkarka, aktorka
1961 – Jacek Chruściński, polski gitarzysta, kompozytor, publicysta
1966 – Samantha Fox, brytyjska piosenkarka, modelka
1978:Agnieszka Szulim, polska dziennikarka, prezenterka telewizyjna

 

Czterdzie

Andrzej Kopiczyński (ur. 15 kwietnia 1934 w Międzyrzecu Podlaskim) – polski aktor teatralny i filmowy.Syn Heleny i Konstantego Kopiczyńskich. Przed rozpoczęciem studiów mieszkał we Wrocławiu. Wykształcenie zdobył na łódzkiej PWST, którą ukończył w 1958 roku.Zadebiutował na ekranie w 1957 roku w filmie Jerzego Kawalerowicza Prawdziwy koniec wielkiej wojny. W latach 1958–1960 występował w Teatrze im. Stefana Jaracza w Olsztynie. W latach 1960–1961 aktor Teatru Współczesnego w Bydgoszczy, 1961–1962 Teatru Dramatycznego, 1962–1963 Teatru Bałtyckiego w Koszalinie, 1963–1970 Teatru Dramatycznego w Szczecinie. Od 1970 roku aktor występuje na scenach teatrów warszawskich. W latach 1970–1979 aktor Teatru Narodowego, 1979–1982 Teatru Rozmaitości, 1982–1986 Teatru Na Woli, a od roku 1986 występuje w Teatrze Kwadrat.
Początkowe zamiary aktora skłaniające się ku sztuce dramatycznej radykalnie zmieniły się po roli inż. Stefana Karwowskiego w serialu Jerzego Gruzy Czterdziestolatek (1974–1977). Od tamtego czasu Kopiczyński, wcześniej znany z roli Mikołaja Kopernika w serialu Kopernik, wyprodukowanym dla uczczenia pięćsetlecia urodzin astronoma, był kojarzony wyłącznie z postacią inż. Karwowskiego. Do dziś pozostał on dla wielbicieli właśnie inż. Stefanem Karwowskim. Wielką popularność serialu i ogólny aplauz publiczności po latach nakłonił realizatorów do przypomnienia go widzom. Nowy inż. Karwowski ujawnił się w 1993 roku w serialu 40-latek. 20 lat później. Na fali popularności obu serii Czterdziestolatka zaangażowano aktorów serialu do różnych innych produkcji pochodnych, takich jak reklamy. Aktor zagrał w reklamie grzejników oraz Kas Oszczędnościowo Kredytowych. Również za role w Czterdziestolatku i filmie będącym nieodłączna częścią serialu – Motylem jestem czyli romans 40-latka – aktor został obsypany nagrodami, m.in. Nagrodą Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji (zespołowo, 1976), Nagrodą „Srebrny Gwóźdź Sezonu” (w plebiscycie popularności „Kuriera Polskiego”; 1976), Nagrodą za pierwszoplanową rolę męską na gdyńskim (do 1986 gdańskim) Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych (1976), Nagrodą Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji indywidualną I stopnia za II część filmu (1978). W latach dziewięćdziesiątych przez pewien czas aktor prowadził teleturniej nadawany w TVP Koło Fortuny. Trzykrotnie żonaty z aktorkami, Marią Chwalibóg, następnie Ewą Żukowską (córka Katarzyna), obecnie jest mężem Moniki Dzienisiewicz-Olbrychskiej.

claudia_cardinale

Claudia Cardinale, właśc. Claude Josephine Rose Cardinale (ur. 15 kwietnia 1938 w Tunisie) – włoska aktorka filmowa. Obok Sophii Loren i Giny Lollobrigidy największa gwiazda kina włoskiego.Urodziła się w Tunezji w rodzinie włoskich imigrantów. W 1957 w konkursie piękności zdobyła tytuł „Najpiękniejszej Włoszki w Tunezji”. Niedługo potem wyjechała do Rzymu i podjęła naukę aktorstwa w Centro Sperimentale di Cinematografia.

cc

Jej filmowym debiutem była rola służącej w fiilmie Goha (1958). W tym samym roku odniosła pewien sukces międzynarodowy po filmie Sprawcy nieznani . W zasadzie nigdy nie zdradziła Europy dla zdobycia Ameryki. Jej niektóre hollywoodzkie filmy to: Różowa Pantera (The Pink Panther, 1963), Świat cyrku (Circus World, 1964), Blindfold (1965) i Piekło z bohaterami (The Hell with Heroes, 1968). W 1993 była członkiem jury Festiwalu Filmowego w Cannes. W 2002 na Festiwalu Filmowym w Berlinie otrzymała honorowego Złotego Niedźwiedzia za całokształt twórczości.

Jacek Lech, właściwie Leszek Zerhau (ur. 15 kwietnia 1947 w Bielsku-Białej (dzielnica Mikuszowice), zm. 25 marca 2007 w Katowicach – polski piosenkarz, wokalista zespołu Czerwono-Czarni. Już w czasach szkolnych założył zespół amatorski, w którym śpiewał i grał na skrzypcach. W wieku 17 lat zajął I miejsce w Konkursie Jazzowym Mikrofon dla wszystkich. W 1966 został solistą zespołu Czerwono-Czarni. Pierwsza piosenka „Bądź dziewczyną moich marzeń” stała się od razu wielkim przebojem.

Na V Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w 1967 otrzymał wyróżnienie za piosenkę „Pozwólcie śpiewać ptakom”. Z zespołem Czerwono-Czarni wziął udział we wspólnym koncercie z The Rolling Stones oraz w wystawieniu mszy beatowej Pan przyjacielem moim. Pod koniec 1972 rozstał się z zespołem Czerwono-Czarni. W 1973 założył własną Nową Grupę. Wypadek samochodowy przerwał jednak na rok działalność artystyczną. Powrócił na scenę w roku 1974 z solowym albumem Bądź szczęśliwa. Wielokrotnie występował na polskich festiwalach, m.in. na KFPP Opole w roku 1976 i Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu, gdzie w 1983 otrzymał honorowy Złoty Pierścień, a w 1986 Srebrny Pierścień.

Koncertował również za granicą, m.in. w dawnej Jugosławii, na Węgrzech oraz w ośrodkach polonijnych USA i Kanady.W 2006 r. zdiagnozowano u artysty złośliwy nowotwór przełyku. W ramach leczenia piosenkarz poddał się: chemioterapii, naświetlaniom oraz operacji, po której utrzymywany był przez katowickich lekarzy w sztucznej śpiączce. 27 lutego 2007 r., w centrum kultury w rodzinnym mieście artysty, odbył się koncert charytatywny zorganizowany przez Fundację Kultury i Edukacji Europejskiej „Alfa i Omega”, w którym udział wzięli między innymi Halina Frąckowiak, Alicja Majewska, Edward Hulewicz, Andrzej Dąbrowski i Bogusław Mec. Dochody z koncertu miały być przeznaczone na dalsze leczenie i rehabilitację Jacka Lecha. Podczas koncertu ogłoszono również, iż artysta został uhonorowany przez ministra kultury nagrodą za całokształt osiągnięć.

 

Ałła Borisowna Pugaczowa, ros. Алла Борисовна Пугачёва (ur. 15 kwietnia 1949 w Moskwie – rosyjska piosenkarka, kompozytorka, aktorka, autorka tekstów, reżyser i producent muzyczny.Ukończyła wydział dyrygentury chóralnej Szkoły Muzycznej im. M. Ippolitowa-Iwanowa w Moskwie oraz wydział reżyserii estradowej w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej im. A. Łunaczarskiego w Moskwie (1981).Pugaczowa dysponuje głosem o rozpiętości ponad 3 oktaw (sopran – kontralt) i charakterystycznej barwie z chrypką. Wykształciła swoisty styl interpretacji, z pogranicza piosenki aktorskiej i rockowej, prezentowany w ramach konceptualnych widowisk estradowych: teatru piosenki.W 1975 roku otrzymała Grand Prix Międzynarodowego Festiwalu Piosenki „Złoty Orfeusz” w Słonecznym Brzegu za interpretację piosenki Arlekino. Grand Prix prestiżowego socjalistycznego festiwalu otwierało możliwość wydania płyty w monopolowej wówczas radzieckiej wytwórni „Melodia”. Wydany w 1975 roku winylowy krążek z 3 nagranymi przez Pugaczową piosenkami stał się kultową sensacją w ZSRR. Jaskrawa odmienność stylu wykonawczego Pugaczowej wobec dotychczasowych standardów radzieckiej estrady wywołała niesłychany rezonans wśród publiczności. „Arlekino” utorowała sobie drogę do radia, piosenkarka pojawiła się w telewizji, a singel „Ałła Pugaczowa” sprzedano w nakładzie ponad 15 mln, co jest porównywalne ze światowymi rekordami w tej dziedzinie. W 1978 wykonywaną przez artystkę piosenkę Wsio mogut koroli nagrodzono Grand Prix II Festiwalu Interwizji w Sopocie. Jednocześnie wokalistka zbierała pochwały za główną rolę w filmie muz. Żenszczina, kotoraja pojot (reż. A. Orłow), do którego skomponowała muzykę i kilka piosenek.Od początku lat 80. stała się w ZSRR obiektem swoistego kultu. Poświęciła się wówczas także pracy kompozytorskiej, tworząc wiele sławnych piosenek, zwłaszcza we współpracy z poetą Ilją Rieznikiem. Od 1985 zwróciła się ku muzyce rockowej. W 1997 reprezentowała Rosję na konkursie Eurowizji w Dublinie. W 1998 roku zaprezentowała jubileuszowy program Izbrannoje.

Występowała z koncertami w większości krajów europejskich, także w USA, Izraelu i Indiach. Jest m.in. laureatką przyznawanego przez International Biographical Centre w Cambridge imiennego medalu 2000 Outstanding Musicians, nagród w plebiscytach popularności. Szacuje się, że płyty Pugaczowej osiągnęły na całym świecie łączny nakład 250 mln egzemplarzy, co stawia ją w gronie absolutnych liderów światowego show-biznesu zaraz po The Beatles, grupie ABBA i Elvisie Presleyu.


Została odznaczona m.in. Orderem Zasług dla Ojczyzny II i III klasy oraz azerbejdżańskim Orderem Przyjaźni.Od 2011 roku jest przewodniczącą jury w rozrywkowym programie Faktor A „Фактор А”, którego nazwa została specjalnie utworzona na cześć Ałły Pugaczowej. Słynne były też wielokrotne małżeństwa i rozwody piosenkarki (kolejni mężowie to: Mykołas Orbakas (1969-1973) z tego związku urodziła się córka Pugaczowej – Kristina Orbakaitė, również piosenkarka; Aleksandr Stefanowicz (1976-1980);

Jewgienij Bołdin (1985-1993) i dwukrotnie młodszy od niej Filipp Kirkorow (1994-2005)). 24 grudnia 2011 roku poślubiła o 27 lat młodszego rosyjskiego aktora i piosenkarza Maksima Gałkina stając się dodatkowo w wieku 64 lat matką. Pugaczowa należy do najbogatszych Rosjan, pod swoim nazwiskiem produkuje perfumy, buty i odzież. Znana również z poddania się licznym operacjom plastycznym.