2 kwietnia urodziła się Agnieszka Wróblewska, aktorka

2 kwietnia urodziła się Agnieszka Wróblewska, aktorka

opublikowane w Najnowsze Wpisy, Wydarzenia | 0

Foto: Agnieszka Wróblewska

2 kwietnia urodzili się:
1891: Stanisław Lam, polski publicysta, krytyk i historyk literatury (zm. 1965)
1897 – Stanisław Nędza-Kubiniec, polski pisarz (zm. 1976)
1899 – Dobiesław Damięcki, polski aktor, prezes ZASP (zm. 1951)
1932: Joanna Chmielewska, polska pisarka (zm. 2013)
1940 – Jerzy Jogałła, polski aktor
1941 – Andrzej Barański, polski reżyser filmowy
1942 – Jolanta Bohdal, polska aktorka
1972 – Agnieszka Wróblewska, polska aktorka, prezenterka telewizyjna

Agnieszka Wróblewska (ur. 2 kwietnia 1972 w Oświęcimiu) – polska aktorka teatralna i filmowa oraz prezenterka telewizyjna.Absolwentka Liceum im. Stanisława Konarskiego w Oświęcimiu. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie. Związana niegdyś z teatrami: Starym w Krakowie, Śląskim w Katowicach, Bez Sceny w Katowicach i Zagłębia w Sosnowcu. Występowała także w spektaklach Teatru Telewizji oraz filmach.Pracę w charakterze prezenterki telewizyjnej rozpoczęła w TVP1 w programie Filmidło. W 1996 roku związała się z TV Wisła, przekształconą rok później w TVN. Współpraca ta trwa do dziś. Prowadziła już m.in. programy Mała Antena (TV Wisła), Twój problem, nasza głowa (TVN i TV Wisła), O co chodzi? oraz Zmagania miast. Na antenie TVN International wraz z Hubertem Radzikowskim prowadziła godzinny talk-show na żywo Polski żywioł. Agnieszka Wróblewska również współprowadziła wraz z Olivierem Janiakiem You can dance – kulisy nadawane w środy na żywo ok. 23:15 w TVN 7. Pracowała również jako reporterka programu Dzień Dobry TVN, a także jako wydawca Rozmów w toku.Prowadziła jeden z pierwszych pierwszy programów typu Call TV – Tele grę. Później była gospodynią innych teleturniejów takich jak: Apetyt na kasę, Fabryka gry, Graj o raj, Granie na śniadanie, Granie na ekranie, Hej – nał show, Łamisłówka, Po co spać, jak można grać, Nocne granie, No to gramy!, Salon gier, Salon gry, Seans filmowy oraz Strefa ryzyka.Od września 2011 roku nie pojawia jako prezenterka. Obecnie związana jest z telewizją TTV. W 1994 roku otrzymała II nagrodę za rolę Małgorzaty w „Czwarta ściana czyli 238 próba Fausta” na XII Ogólnopolskim Przeglądzie Spektakli Dyplomowych Szkół Teatralnych w Łodzi.

Damięcki 3

Dobiesław Damięcki, ps. Sułkowski, Damian (ur. 2 kwietnia 1899 w Karniewku k. Pułtuska, zm. 10 kwietnia 1951 w Warszawie) – polski aktor oraz reżyser, nestor aktorskiego rodu: mąż Ireny Górskiej-Damięckiej, ojciec Damiana i Macieja, dziadek Grzegorza, Mateusza i Matyldy. Żołnierz POW, Oddziału II SG WP, powstaniec śląski.Pochodził z drobnej rodziny szlacheckiej herbu Dąbrowa. Był uczniem Gimnazjum im. Króla Władysława IV w Warszawie – jednym z pierwszych drużynowych 17 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej. W 1917 rozpoczął studia na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1917, pod pseudonimem „Sułkowski”, był członkiem Lotnego Oddziału Polskiej Organizacji Wojskowej. Wraz z ze swoim oddziałem uczestniczył w lipcu 1918 w największej akcji ekspropriacyjnej POW, na transport pieniędzy austriackich niedaleko stacji Bąkowiec, gdzie skonfiskowano 2 mln marek austriackich.W listopadzie 1918 wstąpił na ochotnika do wojska zostając członkiem Biura Wywiadowczego Naczelnego Dowództwa Wojsk Polskich. Do 1920 odbywał służbę wojskową, uczestnicząc w walkach na froncie wojny polsko-bolszewickiej, prawdopodobnie w szeregach 5 Pułku Piechoty Legionów. Awansowany na porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 r.. Brał udział w akcji zajmowania Pomorza przez Wojsko Polskie, a następnie kierował ekspozyturą wywiadu polskiego w Chojnicach[3]. Od lipca 1920 Wydział Plebiscytowy dla Górnego Śląska czynił starania o skierowanie go do pracy w obszarze plebiscytowym. Po zakończeniu służby, ponownie podjął studia na Uniwersytecie. W 1921 brał udział w III powstaniu śląskim, w szeregach dywersyjnej Grupy „Wawelberga”. Pod pseudonimem „Damian”, w stopniu porucznika dowodził podgrupą destrukcyjną „Wschód”. Po powrocie do Warszawy został jednym z działaczy Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej. Reprezentował m.in. ZNMS na II Ogólnym Zjeździe Młodzieży Akademickiej w grudniu 1921 w Wilnie. Od maja 1922 przez kilka miesięcy był redaktorem „Głosu Niezależnego”, pisma ZNMS.Po ukończeniu przerwanych studiów uniwersyteckich, od 1924 był słuchaczem warszawskiej szkoły Instytutu „Reduta”, zaś od 1925 został przyjęty do teatru „Reduty”. Od 1926 występował w Teatrze im. Bogusławskiego w Warszawie, a następnie w teatrach: Miejskim w Łodzi, Wielkim i Rozmaitości we Lwowie oraz „Melodram”, Ateneum, Polskim, Narodowym, Letnim i Małym w Warszawie. Grał m.in. Konrada w Wyzwoleniu S. Wyspiańskiego, Rodryga w Cydzie P. Corneille’a, Raskolnikowa w Zbrodni i karze F. Dostojewskiego, Holofernesa w Judycie J. Giraudoux, Edmunda w Królu Learze W. Szekspira.Przez pewien czas prowadził Zespół Sceny Robotniczej Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego. W kwietniu 1932 wraz Leonem Schillerem był krótko aresztowany za podpisanie odezwy solidaryzującej się z ukraińskim ruchem socjalistycznym. W 1934 był współorganizatorem ogólnopolskiego strajku aktorskiego. W 1936 został członkiem Naczelnej rady Artystycznej przy Związku Artystów Scen Polskich, a od 1937 członkiem Zarządu Głównego ZASP.List gończy za małżeństwem Damięckich, wydany w 6 dni po zamachu na Igo SymaW konspiracji reprezentował ZASP w tajnej Radzie Teatralnej. Brał czynny udział w ruchu oporu. Był mylnie podejrzewany o wykonanie 7 marca 1941 wyroku sądu podziemnego Związku Walki Zbrojnej na aktorze-kolaborancie Igo Symie. W związku z tym zamachem był poszukiwany przez władze okupacyjne. Ukrywał się wraz z żoną, aktorką, Ireną Górską-Damięcką w Ostrowcu Świętokrzyskim pod nazwiskiem „Józefa Bojanowskiego”. W Ostrowcu współpracował z miejscową organizacją PPS-WRN, pisywał artykuły do prasy konspiracyjnej i organizował tajne wykłady. Po wyzwoleniu w 1945 założył w Ostrowcu liceum ogólnokształcące, a następnie wznowił działalność aktorską. 8 sierpnia 1945 został wybrany prezesem Zarządu Głównego ZASP. Działał też w lubelskiej „PPS”. Od 1945 występował w wielu miastach polskich z Teatrem Wojska Polskiego w Łodzi, od 1951 w zespole Teatru Narodowego w Warszawie. Grał w filmie i zajmował się reżyserią teatralną (Żabusia G. Zapolskiej, Mazepa J. Słowackiego). 18 listopada 1948 przed Sądem Okręgowym w Warszawie Damięcki występował jako biegły razem z Jerzym Toeplitzem w trwającym procesie przeciwko polskim aktorom występującym w filmie Heimkehr. Został pochowany w Alei Zasłużonych (za katakumbami) na Cmentarzu Powązkowskim, w Warszawie.
Filmografia:
1933 Dzieje grzechu, jako Łukasz Niepołomski
1933 Wyrok życia, jako Janusz, mąż Krystyny, architekt
1936 Róża, jako Dan
1938 Profesor Wilczur, jako Śpiewak Juliusz Dembicz