Codziennik 18 czerwca urodzili się… Henryk Machalica, Leszek Długosz, Paul MacCartney

Codziennik 18 czerwca urodzili się… Henryk Machalica, Leszek Długosz, Paul MacCartney

opublikowane w Codziennik, Najnowsze Wpisy | 0

18 czerwca urodzili się:
1920 – Josef Bau, polsko-izraelski pisarz, poeta, grafik, malarz (zm. 2002)
1923:Szymon Szurmiej, polski aktor, reżyser pochodzenia żydowskiego (zm. 2014)
1930:Henryk Machalica, polski aktor (zm. 2003)
1938:Jan Drzewiecki, polski pianista, aranżer, kompozytor (zm. 2006)
1941:Leszek Długosz, polski aktor, poeta, kompozytor, bard
1942:Paul McCartney, brytyjski muzyk, wokalista, kompozytor
1947:Bernard Giraudeau, francuski aktor, reżyser filmowy (zm. 2010
1950:Czesław Dźwigaj, polski rzeźbiarz
1952:Isabella Rossellini, włoska aktorka
1966: Aleksander Klepacz, polski wokalista, członek zespołu Formacja Nieżywych Schabuff
1973:Julie Depardieu, francuska aktorka


henryk

Henryk Machalica (ur. 18 czerwca 1930 w Chybiu, zm. 1 listopada 2003 w Warszawie) – polski aktor filmowy i teatralny.

Początkowo (1952–1955) pracował w Teatrze Lalek w Bielsku-Białej, a od 1955 roku także jako aktor dramatyczny. Występował w teatrach:

1955–1958 – Teatry Dolnośląskie w Jeleniej Górze i Wałbrzychu
1958–1959 – Teatr Polski w Bielsku-Białej
1959–1961 – Teatr Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze
1961–1962 – Teatr Dramatyczny im. A. Węgierki w Białymstoku
1962–1969 – Teatr Polski w Poznaniu
1969–1983 – Teatr Narodowy w Warszawie
1983–1987 – Teatru Ateneum w Warszawie
1987–1989 – Teatr Dramatyczny w Warszawie
1989–1990 – Teatr Nowy w Warszawie
1990–1995 – Teatr Powszechny w Warszawie
Współpracował także z Teatrem Ochoty w Warszawie.

Ojciec aktorów: Piotra Machalicy i Aleksandra Machalicy oraz sportowca, Krzysztofa Machalicy.

Szeroką popularność przyniosła mu rola Dionizego Złotopolskiego w polskim serialu telewizyjnym Złotopolscy, gdzie występował od 1998 do 2003 roku. Zmarł w wyniku obrażeń odniesionych podczas upadku z konia. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.


leszek

Leszek Długosz urodził się 18 czerwca 1941 w Zaklikowie na Lubelszczyźnie. Jest to aktor, literat, pianista, kompozytor, jeden z najbardziej znanych polskich śpiewających poetów.

W roku 1964 ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w latach 1964-1966 studiował na Wydziale Aktorskim w PWST w Krakowie. Zadebiutował w roku 1964 w teatrzyku piosenki UJ Hefajstos. W 1965 roku związał się z krakowskim kabaretem Piwnica pod Baranami.

Pierwszy tomik poezji – Lekcje rytmiki wydał w 1973 roku.
Z Piwnicą rozstał się w r. 1978 i od tego czasu występuje przeważnie samodzielnie. Rok później przebywał na stypendium artystycznym we Francji, ufundowanym przez rząd francuski, co zaowocowało wydaniem płyty w całości w języku francuskim.

Z własnymi recitalami występował w wielu polskich miastach, a także poza granicami kraju (m.in. w Austrii, Belgii, Francji, Szwajcarii, Czechosłowacji, RFN, Szwecji, Włoszech, USA, Kanadzie).

Oprócz działalności estradowej i literackiej publikuje również swoje felietony w „Czasie krakowskim” i „Rzeczpospolitej”. Wraz z Krzysztofem Magowskim zrealizował również w TVP cykl poświęcony poezji – Literatura według Długosza.

Od 2007 roku w Radiu Kraków prowadzi autorski program „Przyjemności niedzieli”.

W roku 1982 Leszek Długosz otrzymał Nagrodę Miasta Krakowa za osiągnięcia w dziedzinie piosenki poetyckiej. W marcu 1996 r. za wybór wierszy „Z tego, co jest” otrzymał on Nagrodę Krakowska Książka Miesiąca. W 2007 r. w Warszawie uhonorowano go Tytułem Mistrza Mowy Polskiej VOX POPULI (nagroda publiczności)



paul

James Paul McCartney urodził się 18 czerwca 1942 roku w Liverpoolu. Jego ojciec, James był liderem amatorskiego zespołu. To właśnie on nauczył Paula harmonii, dzięki czemu jego głos tak dobrze współbrzmiał później z głosem Johna Lennona.

Beztroskie dzieciństwo Paula zostało przerwane, gdy miał 14 lat. Wtedy jego matka zmarła na raka piersi (później to samo spotkało jego żonę, Lindę). Paul przez wiele lat nie mógł pogodzić się z jej utratą. Dał temu wyraz w piosence „Let It Be”, napisanej pod wpływem snu, w którym ujrzał matkę.

McCartney poznał Lennona w 1957 roku i kilka dni później dołączył do jego zespołu The Quarrymen. Grupa kilka razy zmieniała nazwę, aż w końcu, w 1960 zdecydowała się na The Beatles. W ciągu ośmiu lat zespół wydał 12 płyt długogrających oraz kilkadziesiąt singli i minialbumów, które łącznie sprzedano w nakładzie ponad miliarda egzemplarzy.

Początkowo ciotka Lennona nie akceptowała Paula, ponieważ należał do klasy robotniczej. Z kolei ojciec McCartneya uważał, że Lennon wpakuje go w kłopoty. Był także przeciwny wyjazdowi nastoletniego Paula wraz z The Beatles do Hamburga. Zgodził się po rozmowie z menedżerem i po tym, jak Paul powiedział mu, że zarobi 15 funtów w tydzień, czyli więcej niż ojciec.

Z dwójki liderów The Beatles Paul uchodził zawsze za tego spokojniejszego, ale nie było to do końca prawdą. Z jednej strony zależało mu na tym, by wieść spokojne, zwyczajne życie z rodziną; próbował w swoim domu odtworzyć beztroską atmosferę, którą pamiętał ze swojego dzieciństwa. Z drugiej – jako pierwsza gwiazda pop otwarcie przyznał się do zażywania LSD. W 1980 roku w trakcie trasy po Japonii aresztowano go na 10 dni za posiadanie marihuany.

Jeszcze w czasach The Beatles McCartney pisał i produkował piosenki dla innych artystów, a w 1966 roku stworzył ścieżkę dźwiękową do filmu „The Family Way”. W 1970 roku nagrał swój pierwszy solowy album zatytułowany „McCartney”, przy czym „solowy” nie oznacza w tym przypadku płyty nagranej z innymi muzykami i podpisanej własnym nazwiskiem – McCartney sam zagrał na wszystkich instrumentach. Album odniósł spory sukces – przez trzy tygodnie był najlepiej sprzedawaną płytą w Stanach Zjednoczonych. Premiera krążka zbiegła się w czasie z wydaniem „Let It Be”, ostatniego albumu The Beatles. Tuż przed pojawieniem się solowej płyty Paul ogłosił rozpad zespołu. Zrobił to wbrew pozostałym członkom, którzy, mimo że grupa już praktycznie nie istniała, nie chcieli jeszcze ujawniać tej informacji.

Pod koniec 1971 roku wraz z żoną Lindą założył grupę Wings. Pierwsze dwa albumy zostały raczej chłodno przyjęte przez krytykę (zresztą Paul nigdy nie cieszył się takim szacunkiem krytyków jak Lennon). Dopiero trzeci, „Band On The Run” zyskał przychylne recenzje i sporą grupę nabywców, pokrywając się potrójną platyną.

Po rozpadzie Wings, w 1980 roku ukazała się druga, w pełni solowa płyta artysty – „McCartney 2”. Dwa lata później w sklepach pojawił się krążek „Tug Of War” z wielkim hitem „Ebony And Ivory” nagranym w duecie ze Stevie Wonderem. Przebojami były też dwie piosenki zaśpiewane z Michaelem Jacksonem w 1983 roku. Pierwsza – „The Girl Is Mine” – znalazła się płycie „Thriller” Jacksona, druga – „Say Say Say” – trafiła na album McCartneya „Pipes And Peace”. Stosunki z Jacksonem pogorszyły się, gdy ten wykupił prawa do publikacji piosenek Beatlesów. Paul był właścicielem praw do wielu utworów innych artystów i sam poradził Jacksonowi, żeby zainwestował w muzykę. Nie przypuszczał jednak, że Michael wykupi akurat jego piosenki i pozwoli na wykorzystywanie ich w reklamach.

W 1984 roku McCartney zagrał w filmie muzycznym „Give My Regards To Broad Street” („Pozdrowienia dla Broad Street”). Soundtrack z hitem „No More Lonely Nights” odniósł zdecydowanie większy sukces niż sam film, który okazał się finansową klapą. Paul nagrał też tytułowe piosenki do kilku o wiele bardziej znanych filmów, m.in. „Żyj i pozwól umrzeć” (o przygodach Jamesa Bonda), „Szpiedzy tacy jak my” (komedia z Chevy Chasem i Danem Aykroydem) oraz „Vanilla Sky”.

W latach 90. McCartney nagrywał płyty z muzyką elektroniczną (projekt The Fireman) i klasyczną. Jako jeden z pierwszych artystów wydał album „Unplugged” będący zapisem akustycznego koncertu w MTV.

W połowie lat 90. McCartney spotkał się z George’em Harrisonem i Ringo Starrem, by jako The Beatles nagrać na nowo dwa niepublikowane wcześniej utwory – „Free As A Bird” i „Real Love”. Do nowych wersji dodano wokal Lennona pochodzący z nagrań demo. Piosenki te znalazły się na antologii The Beatles. Wcześniej, w 1981 roku, trzej ex-Beatlesi nagrali wspólnie utwór „All Those Years Ago” w hołdzie dla Lennona. Piosenka znalazła się na albumie Harrisona „Somewhere In England”.

W 1997 roku McCartney wydał gorąco przyjęty zarówno przez krytyków, jak i fanów album „Flaming Pie” (zadebiutował na drugim miejscu w USA i Wielkiej Brytanii). W 2008 roku ukazał się trzeci album The Fireman – „Electric Arguments”.

Swoje pierwsze miłosne piosenki Paul kierował do brytyjskiej aktorki Jane Asher, którą poznał w 1963 roku. Para zaręczyła się w 1967 roku, jednak rozstała się kilka miesięcy później. W 1969 roku Paul ożenił się z Amerykanką Lindą Eastman. Ich najstarsza córka, Mary poszła w ślady matki i pracuje jako fotograf. Młodsza córka, Stella jest projektantką mody, a syn James – muzykiem (przez pewien czas współpracował z ojcem). Paul adoptował również Heather, córkę Lindy z jej pierwszego małżeństwa. W 1998 roku Linda zmarła na raka piersi. Po raz drugi McCartney ożenił się w 2002 roku, poślubiając byłą modelkę Heather Mills. Rok później na świat przyszła ich córka Beatrice. To małżeństwo przetrwało jednak tylko cztery lata. Para rozwiodła się w 2008 roku po dwuletniej separacji.

McCartney jest wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa jako muzyk, który osiągnął największy sukces w historii (setki milionów sprzedanych albumów, kilkadziesiąt złotych płyt). „Yesterday” jest najczęściej graną przez innych wykonawców piosenką (ponad 37 tysięcy wykonań) i najczęściej odtwarzanym utworem w stacjach radiowych i telewizyjnych w Stanach Zjednoczonych. „Mull of Kintyre” z 1977 roku był pierwszym singlem, który sprzedał się w ponad 2-milionowym nakładzie w Wielkiej Brytanii.

McCartney został dwukrotnie wprowadzony do Rock And Roll Hall Of Fame – jako członek The Beatles (w 1988 roku) i jako solowy artysta (1999). W 1997 roku królowa Elżbieta II nadała mu tytuł szlachecki za zasługi w promowaniu angielskiej kultury. W 2008 roku sir Paul McCartney otrzymał doktorat honoris causa przyznany przez Uniwersytet Yale – jedną z najbardziej prestiżowych amerykańskich uczelni.

Istnieje teoria głosząca, że McCartney zginął w wypadku samochodowym w 1966 roku. Pozostali członkowie The Beatles postanowili nie ujawniać tej informacji i zatrudnili sobowtóra, który przeszedł operację plastyczną, aby nie można go było odróżnić od Paula. Zdradzała go jedynie blizna na górnej wardze. Według zwolenników tej plotki zespół później umieszczał w tekstach i na okładkach płyt wiele wskazówek, które miały sugerować, że McCartney nie żyje. (za muzyka.wp.pl)