Indie – starożytna architektura, fotonotatnik

 


 

Pałac

Podstawy cywilizacji starożytnych Indii tworzyły się w III tysiącleciu p.n.e.  Zaczęto uprawiać ziemię, znano już pismo, powstały również pierwsze formy wierzeń religijnych i związane z nimi budownictwo sakralne.

Charakterystyczne dla ówczesnej architektury były stupy – grobowce usypywane z ziemi, tworzące rodzaj kopca obłożonego kamieniami. Budowle te zakończone czterema bogato zdobionymi bramami symbolizowały cztery strony świata. Były ściśle związane z buddyzmem. Poszczególne człony konstrukcji stupy miały charakteryzować fazy rozwoju umysłu człowieka.

Inny przykład sakralnej architektury buddyjskiej to skalne świątynie, które stanowiły schronienie dla mnichów. Budowane w formie trójnawowej bazyliki, z nawą główną zamkniętą półkolistą apsydą, w której mieściła się stupa. Budowane były blisko osiedli zamieszkałych przez ludzi, aby Mnichowie buddyjscy – żyjący tylko z jałmużny – mieli możliwość o nią prosić.

Starożytne Indie to również  pierwsze kultury miejskie na świecie. Wszystkie domy posiadały dostęp do wody oraz miały osobne łazienki.

Indie to kraj legenda. Kolebka cywilizacji. Wprowadzenie cyfr zwanych dziś arabskimi, system dziesiętny. Miasta budowane z cegieł. Świątynie kute w skale.

A jednocześnie Indie to synonim biedy i  przeludnienia.

Dla jednych źródło inspiracji, dla innych syf i najgorszy koszmar.

Można je pokochać albo znienawidzić, ale nigdy pozostać wobec nich obojętnym. /MK/

 

india1_7

india1_6

india1_8

india1_3

india1_9

india1_4

india1_12

india1_5

india1_10

india1_14

india1_18

india1_20

      india1_19 india1_26

 

india1_24

      india1_22 india1_25


Słóń

sam

Foto: /MK/