Taniec, który leczy

Taniec, który leczy

opublikowane w Najnowsze Wpisy, Psychologia | 0

Taniec towarzyszy człowiekowi od zawsze i jest sztuką ściśle związaną z życiem ludzkim. W czasach pierwotnych taniec był m.in. narzędziem komunikowania się ze sobą. Poprzez ruch ludzie wyrażali emocje takie jak radość, złość, lęk czy strach. Taniec był także wykorzystywany w odprawianiu rytuałów i czarów. Wierzono w jego magię, wpływ na zdrowie, dobre samopoczucie oraz na losy ludzkości. W starożytności uznawano go za jedną z trzech sztuk, obok poezji i muzyki, doskonalącą ducha ludzkiego. Liczni filozofowie starożytni podkreślali walory tańca. Należy do nich między innymi Sokrates, który twierdził, że dzięki tańcowi jego ciało jest w lepszej formie, a umysł bardziej swobodny. Jak się okazuje, taniec to nie tylko rodzaj rozrywki, ale także… forma terapii. I to w dodatku bardzo skuteczna.

Jakie są korzyści z tańczenia? Badania pokazują, że taniec, podobnie jak każda inna aktywność ruchowa, ma korzystny wpływ na zdrowie i psychikę . Do korzyści fizycznych można zaliczyć poprawę struktury mięśniowej, zwiększenie odporności organizmu, rozwijanie zdolności motorycznych takich, jak: gibkość, szybkość, skoczność, zwinność i wytrzymałość. Taniec kształtuje prawidłową postawę oraz zapobiega powstawaniu takich wad jak skolioza, lordoza, kifoza. Ponadto, taniec pobudza wydzielanie gruczołów dokrewnych, szczególnie endorfin, które wpływają na odczuwanie radości i zadowolenia. W trakcie wysiłku fizycznego rozładowywane są nadmierne obciążenia psychoemocjonalne. Badania przeprowadzone przez Duberg (2012) pokazują, że regularne uczestniczenie w lekcjach tańca podnosi poczucie własnej wartości oraz pomaga zwalczać depresję i stres. Wykazało także pozytywną rolę tańca w redukcji lęku i agresji. Tłumaczone jest to faktem, iż taniec jest jedną z form rozładowywania napięcia, daje możliwość ekspresji emocji, także tych negatywnych. Wysiłek fizyczny stymuluje psychiczną sferę człowieka, na przykład wspomaga sprawność intelektualną. Poprzez przebywanie w grupie kształtuje kulturę osobistą, zainteresowania oraz poczucie solidarności czy zdyscyplinowania. Wyrabia poczucie piękna i estetyki, kształtuje poczucie własnej wartości, pewność siebie i samodzielność. Umożliwia samorealizację i budowanie własnej indywidualności, aktywizuje prawą półkulę mózgową odpowiadającą między innymi za działalność artystyczną i orientację przestrzenną. Taniec ma duży wpływ na osobowość ćwiczących. Rozwija wrażliwość emocjonalną, zdolność ekspresji i improwizacji ruchowej. Badania pokazują, że taniec pozytywnie wpływa na obraz ciała i podnosi samoocenę, a osoby tańczące są bardziej zadowolone ze swojego wyglądu.

Choreoterapia, czyli terapia tańcem

W związku z dobroczynnym wpływem tańca na psychikę człowieka powstał nurt terapii opartej na tańcu zwany choreoterapią. Dzięki tej metodzie, podobnie jak innym technikom arteterapii, można eliminować lęki oraz rozładowywać napięcia emocjonalne. Choreoterapia wywodzi się z nurtu tańca współczesnego i oparta jest na aktywnej pracy z ciałem poprzez ruch do różnorodnej muzyki. Nawiązuje do tańców plemiennych, gdzie taniec stanowił naturalny sposób przekazywania emocji. W choreoterapii nie ma znaczenia technika tańca, nie polega też ona na opanowaniu kroków. Jest ona rodzajem tańca twórczego, spontanicznego, opartego na założeniu, że ciało i umysł są nierozłączne. Do celów terapii można zaliczyć między innymi: korektę zaburzeń psychomotorycznych, poprawę kontaktów społecznych, przywrócenie jedności ciała, umysłu i duszy. Terapia ma także poprawić integrację między ciałem a umysłem, wzmocnić pewność siebie, może też pomóc ujawnić zablokowane czy powstrzymywane wspomnienia, których uświadomienie przynosi ulgę lub całkowicie eliminuje napięcia i stres. W terapii tańcem stosuje się takie formy jak: taniec, ćwiczenia muzyczno-ruchowe, improwizacje, zabawy ruchowe, pracę z ciałem, trening odczuwania czy relaksacja. Taniec obejmuje polskie tańce narodowe i regionalne, tańce innych kultur oraz tańce towarzyskie w prostych układach. Ćwiczenia muzyczno-ruchowe obejmują ćwiczenia oddechowe, rozluźniające, wymagające współdziałania oraz skoncentrowane na poprawie koordynacji. Celem zabaw ruchowych jest poprawienie nastroju, respektowanie zasad, a także ułatwienie kontaktu z innymi osobami. Improwizacje ruchowe rozwijają wyobraźnię i kreatywność, pozwalają na spontaniczny taniec i tworzenie własnych układów tanecznych. Wiele badań potwierdza skuteczność choreoterapii w zakresie obniżenia poziomu lęku i poziomu neurotyczności, poprawy koncentracji uwagi oraz koordynacji ruchowej, obniżenia napięcia psychofizycznego, rozładowania agresji, zwiększenia odporności na zmęczenie, podniesienia samooceny oraz korzystnych zmian zachowania.

Choreoterapia może być wykorzystywana także w ramach profilaktyki i osobistego rozwoju człowieka. Stosowana jest wobec osób z zaburzeniami psychicznymi takimi jak np. upośledzenie umysłowe, depresja, schizofrenia, nerwice oraz wobec osób niewidomych, głuchych, autystycznych, z zespołem Downa, porażeniem mózgowym, nadpobudliwością ruchową oraz zaburzeniami odżywiania. Badania dowodzą, że dzieci z zespołem Downa uczęszczające na terapię tańcem doświadczały poprawy w równowadze, motoryce i napięciu mięśni. Terapia tańcem wpływa na poprawę samopoczucia, zmniejszenie uczucia niepokoju, przynosi korzyści fizyczne i społeczne, tak więc może z niej skorzystać każdy z nas, nie tylko osoby chore.

7807adfef723cca4_shutterstock_154062314.xxxlarge_2x