Warsaw Summer Jazz Days 2015 – AMBROSE AKINMUSIRE QUARTET widziany artystycznym okiem Krzysztofa Bielickiego

Warsaw Summer Jazz Days 2015 – AMBROSE AKINMUSIRE QUARTET widziany artystycznym okiem Krzysztofa Bielickiego

opublikowane w Klub Muzyki, Najnowsze Wpisy | 0

Foto: Krzysztof Bielicki

trio7

Ambrose Akinmusire,

Urodzony i wychowany w Oakland, California, był częścią zespołu jazzowego Berkeley High School gdzie przykuł uwagę saksofonisty Stevea Colemana. Akinmusire, będąc studentem Manattan School of Music, dołączył do jego zespołu Five Elements i ruszył z nim w trasę w wieku zaledwie dzięwiętnastu lat. Po powrocie na wybrzeże aby ukończyć studia magisterskie, Akinmusire uczęszczał do Instytutu Jazz imienia Theloniousa Monka w Los Angeles gdzie studiował pod okiem Herbiego Hancocka, Waynea Shortera czy Terencea Blancharda. W 2007 roku, komisja sędziów w której znaleźli się Blachard, Quincy Jones, Herb Alpert, Hugh Masekela, Clark Terry i Roy Hargrove przyznała mu nagrodę za wygraną w Thelonious Monk International Jazz Competition. W tym samym roku wygrał również Carmine Caruso International Jazz Competition na solowa trąbkę. Uwieńczeniem tego roku był jego debiutancki album “Prelude…To Cora” wydany we Fresh Sound. Po powrocie do Nowego Jorku zaczął grywać min. z Wijayem Iyarem Aaronem Parksem, Epseranzą Spalding czy Jasonem Moranem. Mniej więcej w tym samym okresie przykuł uwagę prezesa Blue Note, Brucea Lundvalla. W 2011 roku wydał tam swój kolejny album “When The Heart Emerges Glistening”, zyskując tym aprobatę krytyków. Los Angeles Times chwaliło tony jakie potrafi wydobyć ze swojego instrumentu, porównując je do kameleona. Down Beat uważało, że jego gra jest spektakularna i w ogóle nie wstydliwa, ale “muskularna i pociągająca.” To właśnie Down Beat powiedział, że “wyraźnie jest to coś niezwykle specjalnego i osobistego, to wizja jazzu w której muzyka jest czymś dużo większym i bardziej zastanawiającym niż dmuchanie w instrument.”

TRio3

AMBROSE AKINMUSIRE QUARTET
9 LIPCA

Ambrose Akinmusire -trumpet, Sam Harris – piano, Harish Raghavan – bass,
Justin Brown – drums


Warsaw Summer Jazz Days/ Vijay Iyer Trio feat. Ambrose Akinmusire

“Niesamowity młody trębacz i charyzmatyczny lider zespołu z absolutnie wyjątkowym sposobem gry” – tak Ambrose Akinmusire opisał The New Yorker, który swoją artystyczną wizję wyniósł na wyższy poziom swoim drugim albumem dla legendarnego Blue Note “The Imagined Savior is far easier to paint. Album jest następcą jego pierwszego dzieła, When the Heart Emerges Glistening, które Nate Chinen z New York Times nazwał najlepszym albumem 2011 roku. Na swoim najnowszym albumie Akinmusire nastawił się bardziej na rolę kompozytora, pisząc i produkując album samemu.

Chociaż Akinmusire kontynuuje pracę swojego nadzwyczajnego kwintetu z saksofonistą tenorowym Walterem Smitem III, pianistą Samem Harrisem, basistą Harishem Raghavanem i perkusistą Justinem Brownem, zdecydował się on na rozszerzenie palety dźwięków zespołu poprzez uwzględnienie gitarzysty Charlesa Altura. Dodatkowo, Akinmusire rozpoczął zjawiskową współpracę z OSSO String Quartet i flecistką Elendą Panderhughes, jak również z wokalistką Beccą Stevens, Theo Blackmannem i Cold Specks.


At the Jazz Standard – Ambrose Akinmusire Quintet

Pomimo tylu osób zaangażowanych w jego muzykę, Akinmusiremu udało się utrzymać pozycję serca kwintetu. Bez wątpienia jest to niesamowicie inspirujące, że Ambrose potrafi włożyć w swój band tyle energii, żeby z sukcesem skonfrontować się z takimi utworami jak “As We Fight (Willie Penrose),” “Vartha,” “Bubbles (John William Sublett)”, czy w końcu “Richard (conduit),”czyli ponad 16 minutowe nagranie zamykające występ na żywo w Jazz Standard w Nowym Jorku.

Chociaż ponad przeciętne zdolności instrumentalne Akinmusirego są nadal widoczne na jego ostatnim albumie, artysta pragnie zwrócić uwagę na kompozycję tej płyty. Jak sam mówi, to “coś nad czym skupiałem się przez kilka ostatnich lat. Chcę umieć napisać piosenkę, która obroni się bez improwizacji.” Z kolei dość poetyckie i długie tytuły albumów komentuje w ten sposób: “Nie wydaje mi się, że kiedykolwiek stworzyłem album, którego emocję można zmieścić tylko w jednym słowie. Może kiedyś to zrobię. Ostatnia plyta była o mnie. O rzeczach, których doświadczyłem próbując je zmienić lub po prostu zaakceptować. Inspiracją były rzeczy poza mną – ludzie których znam, dokumenty które widziałem, postaci które wymyśliłem. Na razie jestem w takiej fazie mojego życia, że uwzględniając wszystkie te emocje które mi towarzyszą, nie jestem w stanie prościej streścić uczuć jakie towarzyszyły mi przy nagrywaniu.”

Rzeczywiście, nie da się nie zwrócić uwagi, że wiele utworów na “The Imagined Savior…” ma podtytuły w postaci imion. Ma to w założeniu pomóc w słuchaczowi zrozumieniu historii jaką artysta miał zamiar przekazać. Pomogło to również wokalistom, którzy korzystając ze wskazówek Ambrosego napisali niesamowite teksty do jego utworów. “Our Basement (Ed)” to opowieść efekty współpracy Abrose, Osso String Quartet i Becci Stevens o Edzie, bezdomnym z osiedla Akinmusirego, który zaoszczędził wystarczająco dużo pieniędzy aby oddać je kościołowi za posiłki, które od niego dostaje.Theo Blackmann, nie wątpliwy wokalista-innowator spotkał Akinmusirego w Banff, w Albercie. Po zagraniu wspólnie utworu Kate Bush wiedzieli, że muszą współpracować – efektem tego jest Asiam (Joan), opowieść inspirowana porteretem Joni Mitchell z książki “Will You Take Me” autorstwa Michelle Mercer. “Ceaseless Inexhaustible Child (Cyntoia Brown)” to utwór zadedykowany młodej kobiecie z filmu The 16-Year-Old Killer. Wokal kanadyjki Cold Specks, który zdobi to dzieło wiąże się również z zabawną historią jaka przytrafiła się jej i Akinmusiremu. W ubiegłbym czerwcu grałem na koncercie w Toronto upamiętniającym Joni. Po koncercie napisałem do Cold z prośbą, żeby wystąpiła na mojej płycie. Odpowiedziała, że właśnie miała prosić o to samo.”
Poza utworami wokalnymi, na albumie znajdują się dwa utwory z dodatkową sekcją smyczkową i fletem. “The Beauty of Dissolving Portraits i “Inflatedbyspinning to pozostałości inspiracji poza jazzowych. Jak twierdzi Ambrose, jednym z jego idoli jest Arvo Pärt. “Imponuje mi to w jaki sposób jego kompozycje powoli ewoluują. Elementy dochodzą i odchodzą powoli, ale w taki sposób, że nie jesteśmy w stanie odczuć minionego czasu. Jest to coś co jest niemal niemożliwego do powtórzenia przez kwintet jazzowy.” Ambrose stara się zrealizować taką koncepcję inspirując się swoimi snami. “Inflatedbyspinning” to jedna z takich prób. “Miałem sen o kobietach, które stały na klifie kręcąc się do okoła. Jedna z nich trzymała balonik, który był nie napełniony kiedy się kręciła. Ale tylko jak się zatrzymała, stał się napełniony.”

Utworem, który można uznać za duchowego brata “My Name is Oscar” z poprzedniej płyty jest “Rollcall for Those Absent.” Jest to komentarz Akinmusirego do rasizmu, jego zdaniem zakorzenionego w Ameryce – “strachu przed czarnymi, który zawsze kończy się wieloma przykrymi historiami.” Aby zwrócić uwagę na problematykę utworu, Akinmusire zdecydował się na zupełnie inne instrumentarium. Harris gra melodię na mellotronie, Akinmusire gra na syntezatorze Juno a Muna Blake (córka perkusisty Johnatana Blake’a) czyta imiona osób zabitych przez policję. Kontrast budowany jest na zasadzie kontrastu – Akinmusire uważa, że młody głos czytający imiona zmarłych, to jak rozmowa początku naszego życia z jego końcem.

ŻRÓDŁO: Warsaw Summer Jazz Days 2015