Abc…12 maja urodzili się; Katharine Hepburn, Burt Bacharach, Alicja Bachleda-Curuś…

opublikowane w Bez kategorii, Codziennik | 0

Foto:Katharine Hepburn

12 maja urodzili się:
1906 – Marian Jachimowicz, polski poeta, tłumacz, malarz (zm. 1999)
1907: Katharine Hepburn, amerykańska aktorka (zm. 2003)
1920: Irena Anders, polska aktorka, artystka rewiowa, działaczka polonijna w Wielkiej Brytanii (zm. 2010)
1928 – Burt Bacharach, amerykański kompozytor
1933:Zofia Kucówna, polska aktorka, Andriej Wozniesienski, rosyjski pisarz (zm. 2010)
1946:Józef Rychlik, polski kompozytor
1948:Adam Ziemianin, polski poeta
1953 – Wojciech Ziemiański, polski aktor
1955: Piotr Bikont, polski dziennikarz, publicysta, krytyk kulinarny
1983:Alicja Bachleda-Curuś, polska aktorka, piosenkarka

Kathrin

Katharine Houghton Hepburn (ur. 12 maja 1907 w Hartford, zm. 29 czerwca 2003 w Old Saybrook) – aktorka amerykańska, laureatka czterech Oscarów i dwunastu nominacji w kategorii najlepszej aktorki pierwszoplanowej.Urodziła się jako drugie z sześciorga dzieci chirurga Thomasa N. Hepburna i sufrażystki Katharine Marthy Houghton. Hepburn początkowo uczyła się w domu, później zaczęła uczęszczać do Bryn Mawr College. Poznała tam swojego przyszłego męża, Ludlowa Ogdena Smitha.Aktorstwem zainteresowała się w college’u, biorąc udział w szkolnych przedstawieniach. Po ukończeniu szkoły poślubiła Smitha 12 grudnia 1928 (rozwiedli się w 1934 r.). Zaraz po zawarciu małżeństwa młoda para wyjechała do Nowego Jorku.Jak większość aktorek tamtego okresu, Hepburn zaczęła swoją karierę od występów na Broadwayu. Pierwszą główną rolę zagrała w przedstawieniu sztuki George’a Middletona i A.E. Thomasa pt. The Big Pond.Na ekranie debiutowała w dramacie George’a Cukora A Bill of Divorcement, gdzie zagrała u boku Johna Barrymore’a (dziadka aktorki Drew Barrymore).Pierwszy film z jej udziałem przyniósł tak niespodziewany sukces, że wytwórnia RKO podpisała z nią kontrakt na pięć kolejnych filmów. Już za rolę w swoim drugim filmie Poranna chwała zdobyła pierwszego w swojej karierze Oscara (dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej) w 1933 r.W tym samym roku zagrała jeszcze m.in. w Małych kobietkach (film przyniósł jej Złoty Medal na Festiwalu w Wenecji). Dwa lata później zdobyła kolejną nominację do Nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej za tytułową rolę w filmie Alice Adams. Oscar został jednak przyznany nie Katharine, a Bette Davis. Jej kolejne role z okresu trzeciej dekady XX w. przeszły bez większego echa (zagrała m.in. szkocką królową, Marię Stuart, w filmie pod tym samym tytułem). Starała się także o rolę Scarlett O’Hary w Przeminęło z wiatrem, ale powierzono ją wówczas mało znanej Vivien Leigh. Zniechęcona porażkami swoich filmów Hepburn wróciła na deski teatru.Przełomem okazał się jej występ w Filadelfijskiej opowieści, gdzie grała rolę Tracy Lord. Postać tę najpierw grała w teatrze, dopiero potem postanowiono stworzyć film (prawa do powstania filmu zakupił dla niej specjalnie Howard Hughes). Krytycy wystawili jej bardzo pochlebne recenzje, przyznali nagrodę nowojorskiego stowarzyszenia krytyków. Ponadto otrzymała trzecią nominację do Oscara. Oprócz niej nominowane były w 1940 r. także Bette Davis, Joan Fontaine, Ginger Rogers i Martha Scott. Nagrodę otrzymała Ginger Rogers.Dwa lata później trafiła na plan Kobiety roku. Otrzymała kolejną nominację do Oscara. Do nagrody nominowano jeszcze wtedy m.in. Bette Davis i Greer Garson, która zresztą zdobyła statuetkę.
Na planie Kobiety roku partnerował jej popularny aktor Spencer Tracy. Szybko zaiskrzyło między Tracym i Hepburn. Romans na planie zapoczątkował ich trwający ponad 25 lat związek. Hepburn tej miłości podporządkowała całe późniejsze życie. Nie mogli wziąć ślubu, ponieważ Tracy jako katolik nie chciał rozwieść się ze swoją dotychczasową żoną. Razem wystąpili jeszcze w ośmiu filmach w Keeper of the Flame (1942) George’a Cukora, Bez miłości (1945) Harolda S. Bucqueta, Morzu traw (1947) Elia Kazana, Stanie Unii (1948) Franka Capry. W Żebrze Adama (1949) Cukora, w komediach Pat i Mike (1952) Cukora, Biuro na tranzystorach (1957) Waltera Lang i Zgadnij, kto przyjdzie na obiad (1967) Stanleya Kramera.W 1951 r. zagrała jedną ze swoich najlepszych ról w filmie Afrykańska królowa. Jej partnerem był Humphrey Bogart. Otrzymała za ten film kolejną nominację do Oscara, ale statuetka powędrowała do najlepszej przyjaciółki Katharine – Vivien Leigh, która wcieliła się w rolę Blanche DuBois w Tramwaju zwanym pożądaniem. Aktorka była świadkiem na ślubie Vivien i Laurence Oliviera.Oprócz tego w latach 50. zdobyła jeszcze dwie nominacje do Nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej za Summertime w 1955 r., Rainmaker rok później (statuetka dla Ingrid Bergman za Anastazję) i Nagle, zeszłego lata w 1959 r., kiedy konkurencja była silna: Audrey Hepburn, Elizabeth Taylor, Doris Day i Simone Signoret, która w ostateczności wygrała.

W latach 60. wystąpiła zaledwie cztery razy na ekranie, z czego dwie role przyniosły jej Oscary. W 1962 r. za sprawą filmu U kresu dnia była nominowana znowu z m.in. Bette Davis, ale nagrodę przyznano Anne Bancroft. W tym samym roku za rolę w tym samym filmie dostała nagrodę dla najlepszej aktorki na festiwalu w Cannes.W 1968 r. dostała Oscara za rolę w filmie Zgadnij, kto przyjdzie na obiad; pokonała Anne Bancroft oraz Faye Dunaway i Audrey Hepburn, której zresztą nie lubiła od momentu, gdy młoda Audrey po swojej pierwszej roli w Rzymskich wakacjach, za którą dostała Oscara, odmówiła zmiany nazwiska na prośbę Katharine, która nie chciała, aby młoda aktorka była kojarzona z nią. W 1969 otrzymała Oscara (za rolę Eleonory Akwitańskiej w filmie Lew w zimie) wraz z Barbrą Streisand. Był to jedyny przypadek w historii, kiedy dwie aktorki dostały jednego Oscara, gdyż otrzymały tyle samo głosów od członków Akademii.W 1967 r. po raz ostatni spotkała się na planie ze swoim ukochanym Spencerem. Kilka tygodni po ukończeniu zdjęć do Zgadnij, kto przyjdzie na obiad Stanleya Kramera, Tracy zmarł. Hepburn nigdy nie obejrzała tego filmu.W latach 70. na ekranie pojawiła się osiem razy.W 1981 r. zagrała w filmie Nad złotym stawem wraz z przedstawicielami klanu Fondów: Henrym i Jane. Film przyniósł jej czwartego i ostatniego Oscara, którego odebrał za nią Jon Voight. Pod koniec aktorskiej kariery grała w filmach Anthony’ego Harveya Grace Quigley (1984) i Jesienna miłość (1994) oraz George’a Schaefera Mrs. Delafield Wants to Marry (1986), Laura Lansing Slept Hera (1988) i Mężczyzna na poddaszu (1992). Jej ostatnie role to Ginny w Love Affair (1994) Glena Gordona Carona oraz Cornelia Beaumont w filmie telewizyjnym Tamta Gwiazdka Tony’ego Billa, według opowiadania Trumana Capote’a. Zmarła 29 czerwca 2003 r. w Old Saybrook, stan Connecticut, USA. Została pochowana na Cedar Hill Cemetery w Hartford.
Ciekawostki
Była drugą aktorką, która wygrała jednego po drugim Oscara dla najlepszej aktorki – za rolę w filmie Zgadnij kto przyjdzie na obiad z 1967 r. i za rolę w filmie Lew w zimie z 1968 r. Katharine Hepburn powtórzyła to po Luise Rainer, która otrzymała statuetki w latach 1937 i 1938.Żadnego spośród czterech Oscarów nie odebrała osobiście, gdyż nie zjawiała się na ceremonii rozdania nagród.Amerykański Instytut Filmowy nazwał ją w 1999 r. najlepszą aktorką spośród 50 największych legend kina, których debiut miał miejsce przed rokiem 1950. W 2006 znalazła się na 13. miejscu w plebiscycie magazynu Premiere na najlepszą kreację aktorską wszech czasów za rolę w filmie Lew w zimiePomoc domowa aktorki, Emma Faust Tillman (1892-2007) była uznana w późniejszym okresie za najstarszą żyjącą osobę na świecie.

Burt Bacharach (wym. ˈbækəræk) (ur. 12 maja 1928 w Kansas City) – amerykański pianista i kompozytor. W latach pięćdziesiątych i na początku lat sześćdziesiątych był akompaniatorem i kierownikiem zespołu Marleny Dietrich. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX w. współpracował głównie z autorem tekstów Halem Davidem. Piosenki Bacharacha są wykonywane przez wielu popularnych artystów, takich jak Carpenters, Aretha Franklin, Jack Jones, Tom Jones, Dusty Springfield, Luther Vandross i Dionne Warwick. Jego muzyka, z reguły klasyfikowana jako easy listening, ma zazwyczaj charakterystyczne, przyjemne i łatwo wpadające w ucho melodie oraz bardzo wyrafinowany styl. 52 z jego piosenek trafiły na listę przebojów „Top40”. Wiele z jego utworów zostało nagranych w stylu jazzowym przez popularnych artystów jazzowych, jak na przykład Stan Getz i Wes Montgomery. Był żonaty czterokrotnie, jego żony to w kolejności: Paula Stewart, aktorka Angie Dickinson, Carole Bayer Sager i obecnie Jane Hanson. Bacharach pojawił się w kilku małych rolach w szeregu hollywoodzkich filmów, między innymi we wszystkich trzech komediach o przygodach Austina Powersa.

Alicja Bachleda-Curuś (ur. 12 maja 1983 w Tampico) – polska aktorka i piosenkarka.
Bachleda-Curuś urodziła się 12 maja 1983 w Tampico, w Meksyku, jako córka Lidii i Tadeusza Bachledy-Curusia. Aktorka przez kilka pierwszych miesięcy dzieciństwa wychowywała się w Meksyku, gdyż tam pracował jej ojciec, z zawodu geolog. Ma starszego brata, Tadeusza, który jest pilotem. Jej stryjem jest Adam Bachleda-Curuś, były burmistrz Zakopanego.Znana polskiej publiczności dzięki roli Zosi w Panu Tadeuszu Andrzeja Wajdy.Uczęszczała do szkoły podstawowej im. Piotra Michałowskiego i ukończyła krakowskie V LO w klasie o profilu ogólnym z rozszerzoną nauką języka hiszpańskiego i angielskiego.12 maja 2008 została honorowym obywatelem miasta Tampico (Meksyk).
W listopadzie 2008 roku związała się z aktorem Colinem Farrellem, wcześniej żonatym z Amelią Warner i mającym dziecko z kolejnego związku z Kim Bordenave. 7 października 2009 urodził im się syn Henry Tadeusz Farrell[2]. Chłopczyk został ochrzczony 29 grudnia 2009 w karmelickim kościele pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Krakowie. W styczniu 2011 Bachleda-Curuś oficjalnie potwierdziła rozstanie z Farrellem.
1 grudnia 2010 Bachleda-Curuś otrzymała klucze do miasta Krakowa z rąk prezydenta Jacka Majchrowskiego.Po raz pierwszy wystąpiła publicznie mając sześć lat. Pierwsze kroki związane z karierą wokalno-aktorską stawiała w Studiu Teatru Muzyki i Tańca Elżbiety Armatys[5]. Jest laureatką wielu polskich festiwali piosenki dziecięcej: I miejsce na festiwalu w Krakowie (1994), Grand Prix na festiwalach w Częstochowie (1994) i Tucholi (1996), Główna Nagroda na przeglądzie wojewódzkim Ogólnopolskiego Konkursu Recytatorskiego w kategorii poezji śpiewanej w Krakowie (1997), I Nagroda na Festiwalu Piosenki Angielskiej „Eurosong” w Krakowie (1997) oraz na Ogólnopolskim Festiwalu Kolęd i Pastorałek w Będzinie (1998).Wielokrotnie reprezentowała Telewizję Polską na festiwalach zagranicznych: w Chorwacji (1995), Niemczech (1995), Bułgarii (1995), Włoszech (1996) i na Łotwie (1996). Występowała też na koncertach UNICEF-u w Sali Kongresowej w Warszawie. W 1995 została uznana za najbardziej uzdolnioną solistkę dziecięcą roku (Grand Prix TVP1 – Tęczowy Music Box).Nagrała kilka teledysków oraz dwie samodzielne kasety (Sympatyczne sny i Nie załamuj się – minuta fantazji). 22 października 2001 ukazała się jej debiutancka płyta pt. Klimat, której zapowiedzią był wydany w 1999 singel „Marzyć chcę”. Album promował również wydany w marcu 2002 tytułowy singel oraz singel „Nie pytaj, nie pytaj mnie”. W 2008 Bachleda-Curuś zaśpiewała w duecie ze swoim kuzynem Andrzejem „It’s gonna be fine” z jego płyty Time Ruines[6]. W 2011 gościnnie pojawiła się w pierwszej edycji programu X Factor w etapie „domy jurorów”. Pomogła Kubie Wojewódzkiemu w wyborze jego finałowej trójki.