Codziennik 16 czerwca urodzili się… Adam Hanuszkiewicz, Witold Gadomski

opublikowane w Codziennik, Najnowsze Wpisy | 0

16 czerwca :
Międzynarodowy Dzień Dziecka Afrykańskiego (z inicjatywy Organizacji Jedności Afrykańskiej i UNICEF; obchodzone od 1991 r.)
Urodzili się:
1835 – Józef Szujski, polski historyk, polityk (zm. 1883)
1842:Antonina Hoffmann, polska aktorka (zm. 1897)
1924 – Adam Hanuszkiewicz, polski aktor, reżyser teatralny (zm. 2011)
1933 – Wiesława Kwaśniewska, polska aktorka
1937 – Erich Segal, amerykański pisarz (zm. 2010)
1938:Seweryn Jurgielaniec, polski lekarz, polityk, poseł na Sejm RP (zm. 2012)
1947:Małgorzata Niemirska, polska aktorka
1953:Witold Gadomski, polski dziennikarz, publicysta
1965 – Jurij Chanon, rosyjski kompozytor, pianista
1970:Marcin Ciurapiński, polski muzyk, członek zespołu Big Day
1975:Elżbieta Wiśniowska, polska prawnik, historyk filozofii, polityk, poseł na Sejm
1983:Paweł Tomaszewski, polski aktor


 

hanuszkiewicz

Adam Stanisław Hanuszkiewicz (ur. 16 czerwca 1924 we Lwowie, zm. 4 grudnia 2011 w Warszawie) – polski aktor i reżyser teatralny. Wieloletni dyrektor artystyczny Teatru Narodowego w Warszawie oraz Teatru Nowego w Warszawie.Urodził się 16 czerwca 1924 roku we Lwowie. Dzieciństwo i młodość spędził w rodzinnym mieście[1], gdzie jego rodzice prowadzili sklep. Przed wojną uczęszczał do Państwowego III Gimnazjum Męskiego im. Króla Stefana Batorego, przy ul. Batorego 5 (naprzeciw siedziby Polskiego Radia Lwów)[1]. Okupację spędził we Lwowie. Pod Rzeszowem, gdzie wtedy mieszkał, w lipcu 1944 roku wstąpił do zespołu teatralnego Wojska Polskiego założonego w 1943 w Sielcach nad Oką jako Teatr Żołnierza 1. Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR W 1945 roku pracował w Teatrze im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie, przez rok występował także w Teatrze Dolnośląskim w Jeleniej Górze. W Jeleniej Górze debiutował rolą Wacława w Zemście Aleksandra Fredry w reżyserii Stefanii Domańskiej[4]. Nie ukończył żadnej szkoły aktorskiej[1]. Egzamin zdał eksternistycznie w 1946 roku w Łodzi przed komisją złożoną z Leona Schillera, Edmunda Wiercińskiego, Jacka Woszczerowicza i Aleksandra Zelwerowicza. Następnie do roku 1949 występował w zespole Juliusza Osterwy w Teatrze Dramatycznym w Krakowie, później do 1950 roku w Teatrze Rozmaitości w Warszawie i do 1955 w Teatrze Polskim w Poznaniu, gdzie w 1951 roku wyreżyserował swój pierwszy spektakl, Niespokojną starość Leonida Rachmanowa.
Od 1955 pracował głównie w Warszawie. Był współtwórcą Teatru Telewizji, gdzie w 1955 roku wyreżyserował swoją pierwszą sztukę telewizyjną (Złotego lisa Jerzego Andrzejewskiego) i był w latach 1957-1963 naczelnym reżyserem[4]. W latach 1956-1968 pracował jako reżyser i dyrektor Teatru Powszechnego.W 1968 został dyrektorem Teatru Narodowego po usunięciu ze stanowiska Kazimierza Dejmka, którego inscenizację Dziadów uznano za antyradziecką. Wówczas stworzył w Teatrze Narodowym wiele wybitnych inscenizacji m.in. słynną Balladynę [5] w nowoczesnych kostiumach oraz z wykorzystaniem motocykli marki Honda[6]. W 1970 po raz pierwszy od 1944 odwiedził swój rodzinny Lwów. Nawiązał kontakt z Polskim Teatrem Ludowym we Lwowie prowadzonym przez Zbigniewa Chrzanowskiego. Na początku lat 80. stracił zaufanie władzy i został odwołany ze stanowiska dyrektora w 1982 roku. W czasie stanu wojennego włączył się do bojkotu telewizji realizowanego przez środowisko aktorskie. Reżyserował wówczas w warszawskich teatrach Ateneum i Studio oraz w Łodzi i za granicą. W latach 1989-2007 był dyrektorem Teatru Nowego w Warszawie.Zmarł 4 grudnia 2011 roku w warszawskim szpitalu przy ul. Stępińskiej. Pogrzeb Adama Hanuszkiewicza odbył się 8 grudnia 2011 na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Urnę z prochami artysty przysypano ziemią z lwowskiego Cmentarza Łyczakowskiego.Był czterokrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Marta Stachiewiczówna, z którą miał córkę Teresę. Później kolejno żenił się trzykrotnie z aktorkami: Zofią Rysiówną, Zofią Kucówną i Magdaleną Cwenówną. Z Zofią Rysiówną miał córkę Katarzynę i syna Piotra.

Seweryn Jurgielaniec (ur. 16 czerwca 1938 w Grodnie, zm. 24 grudnia 2012 – polski polityk, lekarz, poseł na Sejm II i III kadencji.W 1963 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Łodzi. W latach 1974–1978 zasiadał w Miejskiej Radzie Narodowej w Białogardzie. Pełnił funkcję posła na Sejm II i III kadencji wybranego z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej w okręgu Koszalin. W latach 2002–2006 zajmował stanowisko zastępcy Głównego Inspektora Sanitarnego. Był także radnym powiatu białogardzkiego (w latach 2002–2006). Był także dyrektorem Wydziału Zdrowia UW w Koszalinie. Seweryn – dla nas Leszek – był również przesympatycznym człowiekiem Robił pysznego tatara z ryb.


 

niemirska

Małgorzata Niemirska, właściwie Małgorzata Wiśniewska-Niemirska (ur. 16 czerwca 1947 w Warszawie) – polska aktorka filmowa i teatralna.W 1969 roku ukończyła PWST w Warszawie. Występowała w warszawskich teatrach: Dramatycznym (1969-82, obecnie) i Studio (od 1983 roku). Znana głównie z roli Lidki w serialu Czterej pancerni i pies, w XXI wieku zafunkcjonowała w świadomości widzów jako sycylijska matka Anna w serialu Samo życie.Jest młodszą siostrą aktorki Ewy Wiśniewskiej i wdową po aktorze Marku Walczewskim (ślub w 1974 roku). Pierwszym mężem aktorki był aktor i reżyser Andrzej Makowiecki.


 

gadomski

Witold Gadomski (ur. 16 czerwca 1953 w Pułtusku) – polski dziennikarz, publicysta „Gazety Wyborczej”, poseł na Sejm I kadencji.Ukończył w 1977 studia w Instytucie Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 80. współpracował z pismami opozycyjnymi, był m.in. redaktorem miesięcznika „Niepodległość” i dziennikarzem tygodnika „Ład”. W pierwszej połowie lat 90. pracował w tygodnikach „Cash” i „Gazeta Bankowa” oraz dzienniku „Nowa Europa”.Był jednym z założycieli Kongresu Liberalno-Demokratycznego i współautorem programu gospodarczego tej partii. Z jej listy sprawował mandat posła na Sejm I kadencji. Po porażce tego ugrupowania w 1993 wycofał się z działalności partyjnej.Od 1997 publikuje w „Gazecie Wyborczej”, zajmuje się tematyką gospodarczą.Autor książki Leszek Balcerowicz (2006), będącej biografią byłego wicepremiera i ministra finansów. W 2000 został laureatem Nagrody Kisiela. Żonaty, ojciec trzech córek.


 

Centre de Musique Meduane pour - Wikipedia
Centre de Musique Meduane pour – Wikipedia

Jurij Chanon, Jurij Chanin, właśc. Jurij Fieliksowicz Sołowjow-Sawojarow (ros. Юрий Хано́н, Юрий Ха́нин, Юрий Фе́ликсович Соловьёв-Савояров, ur. 16 czerwca 1965 w Leningradzie – radziecki i rosyjski kompozytor, pianista, laureat europejskiego „Oscara” (Felix) i nominant rosyjskiej nagrody Nika za muzykę do filmu Dni zatmienija (1988). Był znany w latach 1988–1992 dzięki pracy w kinie, telewizji, a także serii koncertów w Rosji, ale w 1993 roku przestał występować i wycofał się z życia publicznego.W 1988 roku ukończył konserwatorium w klasie kompozycji[4]. Wpływ na jego twórczość wywarli Aleksandr Skriabin i Erik Satie. W latach 1988–1991 Chanon skomponował muzykę do trzech filmów, występował w telewizji z koncertami oraz udzielał prasie wywiadów. Chanon jest autorem popularnej muzyki do baletu jednoaktowego Sriednij duet (Средний дуэт), będącego pierwszą częścią utworu Sriedniaja simfonija (Средняя симфония, 1990). Balet był wystawiany w Teatrze Marińskim (1998), Teatrze Bolszoj i przez Nowy Jork City-Balet (2006)[6]. Jako utwór koncertowy Sriednij duet jest wykonywany przez solistów baletów rosyjskich z naruszeniem praw autorskich Chanona. W 2000 został nominowany do nagrody Złotej Maski.Jurij Chanon jest również pisarzem, malarzem, filozofem, pianistą i botanikiem. Jako pisarz działa od 1983 roku. W 1993 roku przez pół roku publikował cykl artykułów Tuskłyje biesiedy (Тусклые беседы). W 1996 roku wydał powieść biograficzną Skriabin kak lico (Скрябин как лицо)[8]. W 2010 wyszła praca z historii muzyki: Erik Satie, Jurij Chanon. Wospominanija zadnim czisłom (Эрик Сати, Юрий Ханон. Воспоминания задним числом).W latach 1988–1991 Chanon pracował w kinematografii, pisząc muzykę do filmów.