3 sierpnia urodzili się: Grzegorz Rosiński…

opublikowane w Codziennik, Najnowsze Wpisy | 0

Grzegorz Rosiński (ur. 3 sierpnia 1941 w Stalowej Woli) – polski rysownik komiksowy, grafik i malarz.

Tasmin Archer (ur. 3 sierpnia 1963 w Bradford) – brytyjska piosenkarka z pogranicza stylów soul, pop i rock.

Antoni Macierewicz (ur. 3 sierpnia 1948 w Warszawie) – polski polityk, historyk, nauczyciel akademicki, od 1991 do 1992 minister spraw wewnętrznych, w 2006 i w 2007 podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej, od 2006 do 2007 szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, poseł na Sejm RP I, III, IV, VI i VII kadencji, od 2013 wiceprezes PiS. Działacz opozycji demokratycznej w PRL w latach 1968–1989, współtwórca Komitetu Obrony Robotników i Komitetu Samoobrony Społecznej KOR, publicysta.


1

 

 

Grzegorz Rosiński     (przejdź do: Tasmin Archer  Antoni Macierewicz)

rosinski2 rosinski3

Ukończył Liceum Sztuk Plastycznych, następnie Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie i przez następne 10 lat tworzył ilustracje książkowe (np. seria młodzieżowych książek wojennych Uwaga, Piegowaty! Kazimierza Dębnickiego) i kolejne części komiksowych serii Legendarna historia Polski, Kapitan Żbik i Pilot śmigłowca. Był także dyrektorem artystycznym komiksowego magazynu Relax, publikującego w odcinkach polskie i zagraniczne historie obrazkowe.

W 1976 roku Rosiński wyjechał do Belgii, żeby rozwijać tam swoje umiejętności i spróbować obecności na zachodnim rynku wydawniczym. Poznał tam Jeana Van Hamme’a, który zaproponował Rosińskiemu tworzenie rysunków do nowej serii komiksowej Thorgal, którą wymyślił Van Hamme. Wkrótce potem pierwsza część sagi, zatytułowana Zdradzona czarodziejka, ukazała się w belgijskim czasopiśmie komiksowym „Tintin” 22 maja 1977. Seria ukazuje się w formie albumów nieprzerwanie od 1980 roku i stanowi jeden z największych sukcesów europejskiego komiksu. W pierwszych latach ukazywały się średnio 3 albumy w ciągu dwóch lat, później częstotliwość spadła do ok. 1 albumy rocznie.

W 1980 roku do scenariusza André-Paula Duchâteau Rosiński narysował pierwsze plansze serii science-fiction pt. Hans, w Polsce znanej jako Yans. Rysowanie cyklu przejął po 6. odcinku (1992) inny polski rysownik, Zbigniew Kasprzak, tworzący w Belgii pod pseudonimem „Kas”.

Po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce w 1981 roku Rosiński wyjechał z rodziną na stałe do Belgii i zamieszkał w Brukseli.

W 1987 roku razem z Jeanem Van Hamme’em stworzyli wielokrotnie nagradzaną, czarno-białą opowieść pt. Szninkiel, ponownie wydaną w latach 2001-2002 w trzech tomach i w kolorze.

W 1992 roku wydał pierwszą z czterech narysowanych przez siebie części serii Skarga Utraconych Ziem według scenariusza Jeana Dufaux.

W 2001 roku ukazał się Western, jednoczęściowy komiks, napisany przez Van Hamme’a. Album osiągnął niezwykły rozgłos głównie dzięki zmianie stylu rysowania Rosińskiego, który przeszedł od tradycyjnego sposobu rysowania do koloru bezpośredniego, ujawniając tym samym swój talent malarski.

Rosiński poszedł o krok dalej w rozwoju swojego stylu w kolejnej publikacji, Zemście hrabiego Skarbka (2003, scenariusz Yves Sente), zarzucając kontur i tworząc plansze jak obrazy. Nie wzbudziło to jednak takiego entuzjazmu, jak w przypadku Westernu, głównie dlatego, iż Rosiński przyzwyczaił wielbicieli swojej twórczości do tradycyjnego, realistycznego rysunku, a jego nowe eksperymenty nie pozostały bez wpływu na ilustracje w Thorgalu (którego 29. tom został po raz pierwszy w historii tego cyklu namalowany, a nie narysowany).

Od 1992 roku Rosiński mieszka w Mollens w Szwajcarii. Laureat wielu nagród komiksowych, otrzymał w ostanim czasie Grand Prix Saint-Michel i Grand Prix Albert Uderzo na komiksowych festiwalach za całokształt twórczości. 8 września 2006 odebrał w polskiej ambasadzie w Bernie Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski przyznany za wybitne osiągnięcia artystyczne i zasługi dla kultury polskiej. 6 października 2007 podczas Międzynarodowego Festiwalu Komiksu w Łodzi został odznaczony srebrnym medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. W 2010 roku odebrał belgijski Order Leopolda II.


2

 

 

Tasmin Archer     (przejdź do: Grzegorz Rosiński  Antoni Macierewicz)

archer1

Przed rozpoczęciem solowej kariery muzycznej pracowała jako szwaczka, jednocześnie studiując i występując w chórkach z grupą Dignity. Po ukończeniu studiów pomagała muzykom w studiu nagraniowym Flexible Response w Bradford. Nawiązała tam kontakt z Johnem Hughesem i Johnem Beckiem, z którymi założyła zespół „The Archers”. W 1990 roku grupa podpisała kontrakt z wytwórnią EMI. Jego efektem był singel Sleeping Satellite, który ukazał się we wrześniu 1992 jako zapowiedź albumu Great Expectations wydanego w październiku tego samego roku. Utwór Sleeping Satelitte stał się przebojem w wielu krajach, a w Wielkiej Brytanii był na 1 miejscu na liście najlepiej sprzedających się singli. W 1993 Tasmin Archer zdobyła nagrodę Brit Award za najlepszy debiut. Dalsze jej nagrania, poza jeszcze Somebody’s Daughter, nie miały już aż takiej popularności.

 

Single

  • Sleeping Satellite
  • In Your Care
  • Lords Of The New Church
  • Arienne
  • Shipbuilding
  • Somebody’s Daughter (jako singel jedynie w Niemczech)
  • One More Good Night With The Boys
  • Sweet Little Truth
  • Every Time I Want It (Effect Is Monotony) (jedynie w wersji cyfrowej, do ściągnięcia z Internetu)

Albumy

  • Great Expectations (1992)
  • Shipbuilding (1994) (z coverami piosenek Elvisa Costello i wersjami live starszych utworów)
  • Bloom (1996)
  • Singer/Songwriter (2004)
  • ON (2006)

3

 

 

Antoni Macierewicz     (przejdź do: Grzegorz Rosiński  Tasmin Archer)

macierewicz1 macierewicz2

Antoni Macierewicz uczęszczał w latach 1959–1960 do zakładu Ojców Salezjanów w Rumi, następnie ukończył Szkołę Podstawową nr 25 w Warszawie przy ul. Ogrodowej, po czym rozpoczął naukę w XVII Liceum Ogólnokształcącego im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego w Warszawie, skąd w 1965 z przyczyn politycznych został relegowany (za odmowę potępienia na szkolnym apelu orędzia biskupów polskich do biskupów niemieckich). Po zmianie szkoły zdał maturę w XLII Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Konopnickiej w Warszawie.

Od 1966 należał do 1. Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Romualda Traugutta „Czarna Jedynka” przy warszawskim liceum im. Tadeusza Reytana, był w niej instruktorem harcerskim, przez kilka lat drużynowym. W 1969 współorganizował Gromadę Włóczęgów – krąg starszoharcerski. W 1966 rozpoczął studia historyczne w Instytucie Historycznym na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas studiów należał do rady wydziałowej Zrzeszenia Studentów Polskich, zaangażował się w działalność opozycyjną, był założycielem Ligi Niepodległościowej, był uczestnikiem strajków studenckich w marcu 1968, za co był tymczasowo aresztowany od 28 marca do 3 sierpnia 1968, a w związku z tym został następnie zawieszony w prawach studenta. W książce Anatomia buntu. Kuroń, Modzelewski i komandosi Andrzej Friszke na podstawie materiałów IPN stwierdził, że że w marcu 1968 Antoni Macierewicz miał obciążać w śledztwie innych działaczy opozycji, w tym Wojciecha Onyszkiewicza. Antoni Macierewicz wbrew deklaracjom ostatecznie nie pozwał Andrzeja Friszke.

Po wydarzeniach grudniowych na Wybrzeżu w 1970 zorganizował akcję pomocy, polegającą na oddawaniu krwi dla ofiar. W grudniu 1971 ukończył studia (praca magisterska pt. Hierarchia władzy a struktura własności ziemskiej w Tawantinsuyu w pierwszej połowie XVI w.). Jako doktorant Pracowni Dziejów Ameryki Łacińskiej i Afryki Instytutu Historii PAN w Warszawie zajmował się zagadnieniami Ameryki Południowej, podjął się pisania pracy doktorskiej, której mimo wcześniejszego przyjęcia na studium nie ukończył z uwagi na odmowę zatwierdzenia jego kandydatury przez radę naukową. W latach 1973–1975 koordynował, wraz z innymi niezależnymi intelektualistami, akcję pisania listów protestacyjnych do Sejmu PRL przez wyższe uczelnie, w których sprzeciwiano się zmianom w konstytucji PRL. Bez powodzenia ubiegał się o pracę w PAN, w połowie lutego 1974 zgodził się na pracę bibliotekarza, której nie podjął. Od 1975 do 1976 wykładał historię Ameryki Łacińskiej w Katedrze Iberystyki na Uniwersytecie Warszawskim. W tym czasie publikował artykuły na łamach czasopisma „Etnografia Polska” oraz nauczył się języka keczuaplemiona indiańskiego. W styczniu 1976 rozpoczął przewód doktorski pod kierunkiem profesora Tadeusza Łepkowskiego, który został przerwany wymówieniem w połowie października 1976 z powodu zaangażowania Antoniego Macierewicza w działalność Komitetu Obrony Robotników. Ponadto z powodu działalności opozycyjnej została zablokowana publikacja jego książki pt. Ameryka Łacińska w krzywym zwierciadle oraz planowany wyjazd do Argentyny w celu prowadzenia badań archiwalnych.

Po pacyfikacjach wystąpień robotników w okresie czerwca 1976, wraz z członkami KOR, organizował akcję niesienia pomocy robotnikom Radomia i Ursusa. Wraz z niektórymi dawnymi harcerzami Czarnej Jedynki współtworzył konspiracyjną strukturę, która zajmowała się zbieraniem pieniędzy, udzielaniem pomocy prawnej i lekarskiej represjonowanym. We wrześniu 1976 był jednym z założycieli Komitetu Obrony Robotników, współautorem pierwszego apelu KOR i rozpoczął wydawanie„Komunikatu KOR-u”. Blisko współpracował wówczas z Jackiem Kuroniem i Adamem Michnikiem. Od 16 maja do 23 lipca 1977 w Krakowie oraz na kilka dni w grudniu 1979 był ponownie aresztowany. Od października 1977 rozpoczął wydawanie podziemnego miesięcznika „Głos” i był jego redaktorem od początku do 1990 (początkowo publikowali w nim Adam Michnik, Jacek Kuroń i inni członkowie KOR, zaś po konflikcie z nimi Antoni Macierewicz redagował pismo samodzielnie). W październiku 1979 był uczestnikiem solidarnościowej głodówki w Kościele Świętego Krzyża w Warszawie. W związku z działalnością opozycyjną w latach 70. był rozpracowywany i inwigilowany przez służby bezpieczeństwa PRL, m.in. sześć razy karany przez kolegia ds. wykroczeń, od 1976 do 1980 co najmniej 23 razy zatrzymywany na 48 godzin, stosowano wobec niego przeszukania mieszkania.

Od września 1980 kierował Ośrodkiem Badań Społecznych NSZZ „Solidarność” (formalnie na stanowisku sekretarza naukowego) i rozpoczął wydawanie niezależnego dziennika „Wiadomości Dnia Warszawa”. Od października 1980 był członkiem zespołu doradców Krajowej Komisji Porozumiewawczej, a później Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. 27 września 1981 był jednym z sygnatariuszy deklaracji założycielskiej Klubów Służby Niepodległości. Jesienią 1981 został wykładowcą na Uniwersytecie Jagiellońskim, a jednocześnie na terenie całego kraju prowadził wykłady z zakresu historii najnowszej.

Po wprowadzeniu stanu wojennego z 13 grudnia 1981 wchodził w skład komitetu strajkowego w Stoczni Gdańskiej. Po pacyfikacji tego protestu z 16 grudnia 1981 został internowany (w tym czasie została internowana na kilka miesięcy także jego żona). Osadzono go najpierw w zakładzie karnym w Iławie, następnie w Kielcach–Piaskach, Rzeszowie–Załężu i Łupkowie. Po skierowania do szpitala powiatowego w Sanoku 9 listopada 1982, dziewięć dni później zbiegł. Autorem planu ucieczki był ksiądz Adam Sudoł. Antoni Macierewicz ukrywał się do 1984, kierując pracami grupy „Głos”, wydającej w podziemiu miesięcznik („Głos”) i tygodnik („Wiadomości”). Jego ówczesne poglądy wyrażał artykuł Odbudowa państwa (sygnowany przez zespół „Głosu”), który postulował trójporozumienie: „Solidarności” i Kościoła z Ludowym Wojskiem Polskim.

Był członkiem zespołu kierowniczego Archidiecezjalnego Duszpasterstwa Ludzi Pracy w Warszawie i w 1984 członkiem jego rady programowej. Współpracował z kontestującą politykę Lecha Wałęsy Grupą Roboczą Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. W 1988 przystąpił do Klubu Myśli Politycznej „Dziekania”, z którego odszedł rok później, gdy klub ten poparł porozumienie Okrągłego Stołu.