Codziennik 2 lipca urodzili się… Karol Strasburger, Wisława Szymborska, Józef Skrzek

Codziennik 2 lipca urodzili się… Karol Strasburger, Wisława Szymborska, Józef Skrzek

opublikowane w Codziennik, Najnowsze Wpisy | 0

foto: Karol Strasburger


Urodzili się:

1898 – Urodziła się Stanisława Perzanowska, aktorka, pedagog, znana jako odtwórczyni roli Heleny Matysiakowej z popularnej powieści radiowej. Zmarła 25 marca 1982 roku.

1923 – Urodziła się Wisława Szymborska, poetka, tłumaczka literatury pięknej, autorka liryki refleksyjno-moralistycznej, zbiorów wierszy: „Wołanie do Yeti”, „Sól”, „Sto pociech”, laureatka Nagrody Nobla z 1996 roku.

1939 – Iga Cembrzyńska, polska aktorka, scenarzystka, producent filmowy. Grała w wielu filmach między innymi, „Rękopis znaleziony w Saragossie”, „Cztery pory roku”, „Wrzeciono czasu”, a także w serialu telewizyjnym „Stawka większa niż życie”.

1947 – Karol Strasburger, polski aktor

1948 – Urodził się Józef Skrzek, wokalista jazzowy, kompozytor, aranżer, twórca grupy SBB. Od lat 80. zajmuje się tworzeniem muzyki teatralnej i kościelnej, występuje okazjonalnie na różnych festiwalach.

1956 – Maria Pakulnis, polska aktorka

iga

Iga Cembrzyńska, właśc. Maria Elżbieta Cembrzyńska (ur. 2 lipca 1939 w Radomiu) – polska aktorka. Jest także scenarzystką, reżyserką, piosenkarką, kompozytorką i producentką filmową, posiada własną firmę producencką Iga Film.

Studiowała na UMK w Toruniu na wydziale filozoficznym, a w 1962 ukończyła PWST w Warszawie. Aktorka występowała w teatrach takich jak: Powszechny, Komedia i Ateneum w Warszawie.

W 1964 śpiewana przez nią na II Festiwalu Opolskim piosenka Intymny świat otrzymała III nagrodę w kategorii: Piosenka kabaretowo-rozrywkowa. W 1965 z Bohdanem Łazuką dostała 2. nagrodę w Opolu za wykonanie piosenki W siną dal. W 1966 wystąpiła w programie Divertimento op. 3 Szelesty jesienne Jeremiego Przybory.


szymborska

Wisława Szymborska – ur. 2 VII 1923 r. w Kórniku, w Poznańskiem; zm. 1 II 2012 w Krakowie. Od 1931 r. mieszkała w Krakowie, w latach 1945–1948 studiowała filologię polską i socjologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutowała w marcu 1945 wierszem Szukam słowa, ogłoszonym w dodatku do „Dziennika Polskiego”. W latach 1953-1981 pracowała w krakowskim tygodniku „Życie Literackie”, gdzie prowadziła dział poezji i stałą rubrykę Lektury nadobowiązkowe(wznowioną później na łamach dodatku do „Gazety Wyborczej” − „Gazeta o Książkach”). Wybór tych felietonów opublikowany został kilkakrotnie w formie książkowej.

Szymborska wydała 13 tomików wierszy: Dlatego żyjemy (1952), Pytania zadawanie sobie (1954), Wołanie do Yeti (1957), Sól (1962), Sto pociech (1967), Wszelki wypadek (1972), Wielka liczba (1976), Ludzie na moście (1986), Koniec i początek (1993, 1996), Chwila (2002), Dwukropek (2005), Tutaj (2009) oraz – wydany pośmiertnie, niedokończony tom Wystarczy (2012).

Jej wiersze zostały przetłumaczone na ponad czterdzieści języków.

Publikowała także przekłady poezji, głównie z francuskiego i niemieckiego.

W 1991 r. Szymborska otrzymała Nagrodę im. Goethego, w 1995 r. została laureatką Nagrody Herdera. W maju 1995 r. Uniwersytet Poznański nadał jej tytuł doktora honoris causa. W 1996 Wisława Szymborska otrzymała nagrodę polskiego PEN Clubu oraz literacką nagrodę Nobla. W 2001 r. została członkiem honorowym American Academy of Arts and Letters. W 2011 r. uhonorowano ją najwyższym odznaczeniem państwowym − Orderem Orła Białego. (http://www.szymborska.org.pl/)


Karol Strasburger (ur. 2 lipca 1947 w Warszawie) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny. Od 1994 jest gospodarzem teleturnieju Familiada w TVP2.

W młodości uprawiał gimnastykę sportową w klubie Legia Warszawa (największe osiągnięcie – drużynowe mistrzostwo Polski w 1964) oraz występował w cyrku.

Początkowo był studentem Wyższej Szkoły Morskiej w Szczecinie, a następnie absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Na PWST w Warszawie studiował w latach 1967–1971.

Debiutował w 1970 w serialu Kolumbowie. Po ukończeniu PWST został zaangażowany do Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy, którego dyrektorem do 1982 był Gustaw Holoubek. W tym teatrze pracował do połowy lat 80. Zagrał m.in w Królu Learze w reż. Jerzego Jarockiego (1977), w Mordzie w katedrze (1983) też w reż. Jarockiego, Nocy Listopadowej (1978) w reż. Macieja Prusa i Operetce Witolda Gombrowicza. W latach 70. zagrał wiele ról w filmach wschodnioniemieckich i czechosłowackich. W roku 1976 wystąpił w serialu Polskie drogi w reżyserii Janusza Morgensterna.

W 2008 roku wydał w Hachette Polska Sp. z o.o. własną książkę kulinarną Apetyt na życie. W 2010 wystąpił gościnnie w teledysku do piosenki grupy Afromental pt. Rock&Rollin’ Love. Ponadto wystąpił w odcinku specjalnym 71. edycji teleturnieju Jeden z dziesięciu, wyemitowanym z okazji 60-lecia istnienia TVP. Współpracował z Teatrem Komedia i Teatrem Bajka w Warszawie.


Józef Franciszek Skrzek (ur. 2 lipca 1948 w Siemianowicach Śląskich-Michałkowicach) – polski multiinstrumentalista, wokalista i kompozytor, starszy brat Jana Skrzeka.

Od najmłodszych lat pobierał lekcje gry na fortepianie. W 1967 ukończył Średnią Szkołę Muzyczną w Katowicach w klasie fortepianu (drugi instrument – skrzypce).

W 1969 rozpoczął swoją karierę od tria Mariolaine & Swinging Soul Corporation, które towarzyszyło wokalistce z Indonezji Mariolaine. W tym samym czasie współpracował już z grupą Breakout oraz z mało znanymi grupami górnośląskimi Ślężanie i Ametysty.

Na początku 1970 został oficjalnie stałym członkiem zespołu Breakout, który wspomagał grając na pianinie, gitarze basowej oraz śpiewając. Wraz z zespołem nagrał płytę 70a. Po kłótni z Józefem Hajdaszem, podczas meczu piłkarskiego, opuścił zespół w grudniu 1970.

Już w kolejnym roku założył zespół Silesian Blues Band, w którym poza nim grali Apostolis Anthimos (gitara) i Jerzy Piotrowski (perkusja). W latach 1972-1973 trzej muzycy współpracowali z Czesławem Niemenem, Helmutem Nadolskim i Andrzejem Przybielskim pod nazwą Grupa Niemen, nagrywając kolejno albumy:

Strange Is This World (1972)
Ode to Venus (bez udziału Nadolskiego i Przybielskiego) (1973)
Niemen Vol. 1 i Niemen Vol. 2 (oba albumy połączono w reedycji CD jako „Marionetki”) (1973).
W 1974 reaktywował zespół Silesian Blues Band, który został przemianowany na SBB. W 1980 grupa rozpadła się, a Skrzek rozpoczął karierę solową (LPs: Pamiętnik Karoliny, Ojciec chrzestny Dominika, Ogród Luizy, Józefina itd). Przez następne lata zajmował się tworzeniem muzyki teatralnej i kościelnej, jednak co jakiś czas łączył się z muzykami tworząc na krótko zespoły bez większej historii, lub reaktywował SBB i występował okazjonalnie na różnych festiwalach. W 1993 gościnnie współpracował z zespołem KAT przy nagrywaniu albumu Ballady, grając na fortepianie.

Muzyk zaprzyjaźniony jest z michałkowicką Szkołą Podstawową numer 13, gdzie często gra i śpiewa podczas różnych uroczystości.

W 2008 został laureatem Cegły Janoscha, nagrody przyznawanej przez czytelników katowickiego wydania Gazety Wyborczej za rozsławianie Górnego Śląska.

Często współpracuje z reżyserem Lechem Majewskim, z którym stworzył utwory muzyczne do filmów Majewskiego: „Pokój saren”, „Wojaczek”, „Angelus” oraz „Młyn i krzyż”.

30 czerwca 2012 o w Bydgoszczy odbyła się premiera pierwszego polskiego opartego na zasadach Teatru Tworzenia, awangardowego oratorium „Terrarium”; autorstwa Józefa Skrzeka i Jarosława Pijarowskiego.