San Francisco ( 23 ) – Nowy Meksyk

AUTO ocean Atlantycki

  1. Nie, to auto nie dojedzie do Oceanu Atlantyckiego!
    Kiedy  przed długą podróżą odwiedziłem Los Angeles, mój syn podarował mi koszulkę. Podczas podróży po Arizonie wiele razy pytano mnie: ” co znaczy napis na koszulce?” Niektórzy nie wiedzieli o ludobójstwie 1915 roku*. Teraz ta koszulka jest moim talizmanem w czasie długiej podróży przez Stany Zjednoczone Ameryki.

rafael

12113429_10206331869108039_3459126958050604049_o

2. Z Arizony droga wiedzie, do Nowego Meksyku. W nowym Meksyku byłem cztery lata temu, przemierzałem stan drogą 66: Albuquerque, stolicę Santa Fe, Tаоs (w Taos przez jakiś czas mieszkał Mikołaj Iwanowicz Fechin** i tam w jego domu powstało Muzeum Sztuki Taos ), Byłem nawet w „Madrycie”, wiosce, którą zamieszkują malarze, a nocowałem w smutnym mieście Gallup.  A jednak byłem zachwycony dzisiejszym spotkaniem z tym stanem w drodze do Teksasu.
12017648_10206334433572149_4187469883188913190_o
3. Oto ponownie po drodze wigwam.

————————————————————————————————————————————————————

  1. Нет, это авто не доедет до Атлантического океана!
    Когда я был в Лос-Анджелесе перед долгой поездкой, мой сын подарил мне майку. Во время поездки по Аризоне, многие спрашивали меня: „Что значит надпись на майке?” Некоторые не знали о Геноциде 1915 года. Теперь эта майка мой талисман в долгом путешествии по США.
  2. Из Аризоны путь лежит в штат Нью-Мексико. В Нью-Мексико я был года четыре назад, объездил штат по 66 дороге: Альбукерке, столицу Санта-Фе, Таос (кстати, в Таосе некоторое время жил Фейшин, там и основали его дом-музей), побывал даже в Мадриде, деревушке, которую обжили художники И в скучнейшем Галупе пришлось переспать ноченьку.И все же был рад сегодняшней встрече с этим штатом на пути в Техас
  3. Вот вновь попался на пути вигвам.
    ————————————————————————————————————————————————————–.

    *Ludobójstwo 1915 r.

    24 kwietnia 1915 rząd turecki wydał rozporządzenie nakazujące aresztowanie ormiańskiej inteligencji – tylko w Stambule aresztowano wówczas i w większości zgładzono 2345 osób, a 27 maja kolejne wprowadzające deportację zamieszkujących Anatolię Ormian do Syrii i Mezopotamii. W wyniku tej operacji setki tysięcy Ormian zmarło z głodu albo zostały brutalnie wymordowane przez tureckich żołnierzy i Kurdów, których rząd podburzał przeciwko chrześcijańskim Ormianom i Asyryjczykom.

    Zatrzymanych topiono, spychano w przepaści górskie, przybijano podkowy końskie do stóp, duchownych Kościoła ormiańskiego palono żywcem lub zakopywano w ziemi. Do końca 1915 ok. pół miliona ludzi wypędzono na Pustynię Syryjską, gdzie ginęli pozbawieni wody i schronienia od słońca.

    W telegramie z września 1915 min. Talaat Pasza tak pisał o planach rządu:

    Już wcześniej zostało zakomunikowane, że rząd zdecydował o całkowitej eksterminacji wszystkich Ormian zamieszkałych w Turcji. (…) Bez względu na to, że znajdują się wśród nich kobiety, dzieci i chorzy, jakkolwiek tragiczne będą środki tej eksterminacji, bez słuchania głosu sumienia należy położyć kres ich egzystencji. (…) Ci, którzy sprzeciwią się temu rozkazowi, nie mogą być urzędnikami państwowymi

    Telegramy Talaata Paszy (zwane również dokumentami Andoniana) niektórzy historycy uważają jednak za fałszerstwo.

    W kilku miejscach Ormianie bronili się przed wojskiem. Około miesiąca od 20 kwietnia 1915 stawiała opór ormiańska dzielnica w Wan – aż do zajęcia miasta przez Rosjan. Ponad 50 dni 5 tys. mieszkańców okręgu Musa broniło się w masywie Musa Dagh. O tych ostatnich wydarzeniach Franz Werfel napisał powieść Czterdzieści dni Musa Dah.

    Szacuje się, że w wyniku całej operacji liczba Ormian w Turcji spadła z 2,1 miliona w 1912 do zaledwie 150 tysięcy w 1922

    Ludobójstwo Ormian jest drugim po Holocauście najlepiej udokumentowanym i opisanym ludobójstwem dokonanym przez
    władze państwowe na grupie etnicznej w czasach nowożytnych]. Jednym z ubocznych skutków tego ludobójstwa stało się powstanie światowej diaspory ormiańskiej.

    24 kwietnia każdego roku społeczność ormiańska na całym świecie obchodzi rocznicę rozpoczęcia eksterminacji swego narodu. Organizowane są zarówno w ojczystej Armenii, jak i poza jej granicami, również w Polsce.

    **Mikołaj Iwanowicz Fechin (rosyjski: Николай Иванович Фешин – 26 listopada 1881 (Kazań, Rosja) – 05 października 1955 (Santa Monica, Kalifornia) –  rosyjski malarz znany portrecista  Po ukończeniu studiów w Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych i wielu podróżach w Europie, wrócił do rodzinnego Kazania, gdzie nauczał i malował. Swoją pierwszą pracę wystawił w Stanach Zjednoczonych w 1910 roku na międzynarodowej wystawie w Pittsburghu. Po emigracji z rodziną do Nowego Jorku w 1923 roku pracuje tam przez kilka lat.  Z powodu gruźlicy Fechin z rodziną ruszyli na zachód do cieplejszego klimatu. Osiedliłi się w Taos w Nowym Meksyku, gdzie malarza zafascynowali rdzenni Amerykanie i krajobrazy.  Po opuszczeniu Taos w 1933 roku, Fechin ostatecznie osiadł w południowej Kalifornii.