Wrzesień – premiery

hrabina - kielce

Wrzesień to początek sezonu teatralnego 2015/2016. Wprawdzie w większości internetowe strony teatralne są przed 1 września nieczynne, jednak można już coś znaleźć.

Oto, co się wydarzy w kieleckim teatrze :

Fascynujące i jednocześnie przerażające, okrutne władczynie, lubieżne kochanki – w Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach tropem najbardziej intrygujących kobiet polskiej historii podążają Jolanta Janiczak i Wiktor Rubin. Ich spektakle Joanna Szalona; królowa i Caryca Katarzyna zbierają nagrody na różnych festiwalach. Na realizację spektaklu, który będzie trzecią częścią tryptyku teatr dostał dotację z ministerstwa kultury. Do galerii kobiet osobliwych dołączy księżna Batory, zwana „krwawą hrabiną”.

Postać Elżbiety Batory inspirowała muzyków, poetów, filmowców, m. in. Juraja Jakubisko. Historię krwawej księżnej przedstawił też Julii Deply w filmie „Hrabina”, a Zygmunt Krasiński na kanwie historii Elżbiety Batory stworzył utwór gotycki „Mściwy karzeł”. – Przyjrzymy się temu mitowi – mówią twórcy.
Na deskach teatru nie zobaczymy krwawych scen; bo dla Jolanty Janiczak i Wiktora Rubina najważniejsze jest przekazanie widzom, poprzez historię hrabiny, tematu uniwersalnego. Legenda mówi, że Elżbieta Batory dzięki krwi młodych dziewcząt próbowała uzyskać wieczną młodość.
Próby spektaklu już trwają. Główną rolę w spektaklu zagra Agnieszka Kwietniewska, znana z głównej roli w „Joannie Szalonej”. Premiera odbędzie się 18 września.(tekst: TVP Kielce, 26 czerwca 2015)

Hrabina Batory Jolanty Janiczak ( tekst i dramaturgia), reżyseria i opracowanie muzyczne – Wiktor Rubin, scenografia, światła– Mirek Kaczmarek, kostiumy – Jolanta Janiczak, Hanna Maciąg. Obsada: Dagna DywickaEwelina Gronowska,
Joanna KasperekAgnieszka KwietniewskaBeata Pszeniczna, Bogna Żłobińska,
Wojciech NiemczykDawid Żłobiński.

Łódzki Teatr Lalek Arlekin na 12 września przygotowuje premierę W pogoni za życiem Przemysława Wechterowicza w reżyserii Anny Nowickiej. Scenografia – Michał Adam Jankowski, muzyka – Piotr Klimek. Obsada: Klaudia Sikorska,
Katarzyna Pałka, Marcin Sosiński, Szymon Nygard.

O sztuce ze strony teatru :

Każdy z nas z pewnością choć raz w życiu zadał sobie pytanie: „Po co jestem, dokąd zmierzam?” Odpowiedź raz wydaje się prosta, kiedy indziej staje się niewytłumaczalnym zagadnieniem. Często wymyka się z rąk, płata figle i mieni kolorami tęczy. Niemal każdego dnia, miesiąca i z biegiem lat zmieniamy zdanie dotyczące sensu życia, dobieramy inne priorytety, stawiamy sobie kolejne cele. Lecz ile byśmy ich nie zrealizowali, zawsze ważną rolę odgrywa nieubłagany CZAS – życia, śmierci, pracy, wolny, na zabawę, na miłość, na nas…

Na podstawie książki „W pogoni za życiem” Przemysława Wechterowicza, twórcy spektaklu stworzyli alegoryczną historię, w której podsuwają kilka odpowiedzi na wspomniane wcześniej trudne pytanie, które spędza sen z powiek zarówno zwykłym śmiertelnikom, jak i wielkim tego świata.

Realizatorzy przenoszą widzów w świat maleńkiej jętki (latającego owada), która zaraz po tym jak przychodzi na świat, dowiaduje się, że jej życie trwa tylko jeden dzień… I w ciągu tego jednego dnia z całych swoich maleńkich sił zrobi wszystko, by jak najpełniej je przeżyć.

Całość jest zrealizowana przy pomocy niezwykle ciekawej techniki teatru cieni, połączonej z animacją komputerową.

Spektakl adresowany jest do dzieci powyżej 5 roku życia, a także do dorosłych, ponieważ w świetle czasu, życia i śmierci każdy z nas jest równy.

 

Teatr Dramatyczny im. Aleksandra Węgierki  Białymstoku zapowiada na 25 września prapremierę sztuki Doroty Masłowskiej. Ze strony teatru : Między nami dobrze jest to spektakl o Polsce. To groteska na temat świata, gdy „wszyscy ludzie na świecie byli Polakami. Każdy był Polakiem, Niemiec był Polakiem (…), znany polski odkrywca Krzysztof Kolumb, którego potem oczywiście przechrzczono na Christophera czy innego Chrisa czy Izaaka. Byliśmy wielkim mocarstwem, oazą tolerancji i „multikulturowości”. Nic nie ucieknie tu kpinie. To jeden z najgłośniejszych utworów ostatnich lat. W Białymstoku pokazany zostanie w nowatorskiej formie Teatru Seniora. Na scenie zaczynamy nową rozmowę o „międzypokoleniowości”. Nie obdarzamy sentymentalnymi wspominkami, ale odważnie mierzymy się z trudnymi diagnozami współczesności, także z perspektywy wykluczonego pokolenia 60+, którego ironiczny dystans tworzy nową jakość sceniczną. Opieka reżyserska – Elżbieta Lisowska-Kopeć i Michał Pabian, który pisze : Wraz z Elżbietą Lisowską- Kopeć, pedagogiem teatru, związaną z Teatrem Kalambur próbujemy, podczas zajęć teatralnych, pracować nie tyle nad samą inscenizacją, co nad manifestem według którego głosimy, że starszy wiekiem nie znaczy pozbawiony ironii dystansu. W sztuce Maslowskiej mowa jest o stereotypach, których nadużywanie budują estetykę tragifarsy. Grupa naszych fantastycznych aktorów-seniorów też uważa, że „między nami dobrze jest”. Nie stroniąc od śmiechu, ostrego humoru, nowoczesnych zachwytów, bawimy się teatrem, naszym narzędziem zdystansowanej młodości.