Abc…12 kwietnia urodzili się

opublikowane w Bez kategorii, Codziennik | 0

Foto: Iwan Komarenko

12 kwietnia urodzili się:
1902 – Krystyna Grzybowska, polska pisarka (zm. 1963)
1905 – Bohdan Korzeniewski, polski reżyser, krytyk i historyk teatralny, pedagog, tłumacz (zm. 1992)
1920 – Anna Kamieńska, polska poetka, tłumaczka (zm. 1986)
1930 – Jan Suzin, polski prezenter telewizyjny (zm. 2012)
1931 – Anatol Ulman, polski pisarz (zm. 2013)
1939 – Jerzy Slezak, polski polityk, minister łączności
1945:Wojciech Krolopp, polski dyrygent (zm. 2013)
1953: Andrzej Sarwa, polski pisarz, publicysta, dziennikarz, tłumacz
1976:Iwan Komarenko, rosyjski piosenkarz

Iwan Komarenko, ros. Иван Комаренко; Iwan Komarienko, (ur. 12 kwietnia 1976 w niżnieilimskim rejonie obwodu irkuckiego) – wokalista, były członek zespołu Ivan i Delfin.
Wychował się w Rudnogorsku na Syberii. Jako czternastolatek zaczął występować publicznie w miejskim domu kultury na dyskotekach, z zespołem „Metronom”, który przyjechał z Karagandy (Kazachstan). Rok później wyprowadził się z domu rodzinnego. Rozpoczął naukę w Bracku, w Średniej Szkole Muzycznej na wydziale instrumentów dętych. W wieku siedemnastu lat przeniósł się do Irkucka, na wydział piosenki estradowej. Później wyjechał do Moskwy w poszukiwaniu lepszego życia. Spotykał się tam z dziewczyną o imieniu Ina, która chorowała na stwardnienie rozsiane. Pojechał do Polski na pielgrzymkę Jana Pawła II. Iwanowi spodobało się w Polsce i chciał tu zostać. Z powodu wizy, musiał wracać do Rosji, ale po pewnym czasie wrócił do Polski. Mieszkał w podwarszawskich Laskach, gdzie opiekował się niewidomymi osobami w zakładzie dla niewidomych. Pracował w zamian za jedzenie i ubranie. Z powodu wizy musiał wracać do Rosji. W Irkucku rozpoczął naukę w szkole wieczorowej, następnie w Polsce przez rok uczęszczał do szkoły języka polskiego dla cudzoziemców we Wrocławiu. Po jej ukończeniu podjął studia na Uniwersytecie Warszawskim, na Wydziale Polonistyki. Na piątym roku studiów postanowił powrócić do swojej pasji, czyli śpiewania. Równolegle rozpoczął naukę w trzyletnim studium muzycznym na wydziale piosenki estradowej.Menadżerem Iwana Komarenki jest Krzysztof Bogucki (były menadżer Ivana i Delfina). Na początku 2010 Iwan Komarenko otrzymał polskie obywatelstwo.W 2007 brał udział w piątej edycji programu TVN Taniec z gwiazdami. Zakwalifikował się z partnerką Blanką Winiarską do finału, w którym zajęli drugie miejsce.
W 2010, razem z prezenterką pogody Pauliną Sykut, wziął udział w 1-szej edycji programu Tylko nas dwoje. Zajęli pierwsze miejsce. Nagrodą była statuetka programu (dwa połączone złote mikrofony), medal od Artura Partyki oraz wycieczka do Ameryki Południowej.

Anatol

Anatol Ulman (ur. 12 kwietnia 1931 w Nancy, Francja, zm. 14 kwietnia 2013 w Gdańsku– prozaik, poeta, autor utworów scenicznych, dziennikarz, krytyk literacki.Syn Franciszka Ulmana i Józefy z Gibusów. Absolwent filologii polskiej Uniwersytetu Poznańskiego (1955). Pracował jako nauczyciel w szkołach średnich i wyższych (1955-1979). Zadebiutował artykułem Wszystkie młodości w: Od nowa nr 8/1957. Mieszkał i tworzył w Koszalinie.
Publikacje:
Cigi de Montbazon (1979), Godziny błaznów w składnicy złomu. Komedia współczesna (1980), Obsesyjne opowiadania bez motywacji (1981), Szef i takie różne sprawy (1982), Potworne poglądy cynicznych krasnoludków (1985), Polujący z brzytwą (seria Ewa wzywa 07, 1988), Ojciec nasz Faust Mefistofelewicz (1991), Zabawne zbrodnie (1998), Pan Tatol czyli nieostatni zajazd na dziczy. Historia burżuazyjna z końca (2000), Transakcja z amnezją. Komedia wirtualna (2000), Dzyndzylyndzy czyli postmortuizm (Wydawnictwo Alta Press-2007), ” Drzazgi. Powabność bytu” (2008). W listopadzie 2010 roku zadebiutował jako poeta tomikiem wierszy „Miąższ”.
Współpracownik m.in. Zbliżeń, Pobrzeża, Nowych Książek, Szpilek, Sycyny, „Latarni Morskiej”, kwartalnika EleWator.

Jan Suzin1

 Jan Suzin, właściwie Zenon Suzin (ur. 12 kwietnia 1930 w Warszawie, zm. 22 kwietnia 2012 tamże) – polski prezenter telewizyjny i architekt. Syn architekta Leona Tuzina Z wykształcenia architekt, absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Na początku lat 50. był jednym z członków zespołu projektującego warszawski MDM. W 1956 roku razem z ojcem Leonem przygotował projekt rekonstrukcji i odbudowy warszawskiego kościoła garnizonowego przy ul. Długiej. Pracę w Telewizji Polskiej rozpoczął w połowie lat 50. Pierwszy dyżur spikerski miał 26 listopada 1955, a ostatni dokładnie 41 lat później, czyli 26 listopada 1996 roku. Był jednym z dwóch pierwszych (obok Eugeniusza Pacha) lektorów TVP; wystąpił w pierwszym wyemitowanym programie, nadawanym wówczas z Doświadczalnego Ośrodka Telewizyjnego przy ul Ratuszowej w Warszawie. Na początku lat 70. był prezenterem Dziennika Telewizyjnego, przez cały czas pracy w TVP był spikerem. Był konferansjerem na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. Wielokrotnie składał widzom życzenia noworoczne, najczęściej w duecie z Edytą Wojtczak. Czasami prowadził programy rozrywkowe, np. „Dobry wieczór, tu Łódź”. Jako lektor czytał teksty filmów (głównie westernów) i programów popularnonaukowych, m.in. materiały do „Sondy”. W latach 90. czytał dla prywatnych firm, takich jak Elgaz, NVC, Fan Media. Zajmował się także czytaniem filmów w Studio Eurocom na zlecenie Polsatu i Polonii 1.[potrzebne źródło] Występował też w polskich filmach, głównie grając role samego siebie. Słynął z nienagannych manier, znajomości wielu języków obcych oraz zamiłowania do lotnictwa. Już na emeryturze w nielicznych wypowiedziach dla mediów ubolewał nad kondycją współczesnej telewizji i wszechobecnymi reklamami. W domu nie miał telewizora Zmarł w warszawskim szpitalu, po długiej i ciężkiej chorobie. Uroczystości pogrzebowe Jana Suzina odbyły się 26 kwietnia 2012 w Kościele św. Karola Boromeusza. Pochowany został na warszawskich Starych Powązkach.